|
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم به روز در آن هنگام که آفتاب برآید (و همه جا را فراگیرد)، ﴿١﴾ وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
و سوگند به شب در آن هنگام که آرام گیرد، ﴿٢﴾ مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
که خداوند هرگز تو را وانگذاشته و مورد خشم قرار نداده است! ﴿٣﴾ وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿٤﴾
و مسلّماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است! ﴿٤﴾ وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿٥﴾
و بزودی پروردگارت آنقدر به تو عطا خواهد کرد که خشنود شوی! ﴿٥﴾ أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
آیا او تو را یتیم نیافت و پناه داد؟! ﴿٦﴾ وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
و تو را گمشده یافت و هدایت کرد، ﴿٧﴾ وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾
و تو را فقیر یافت و بینیاز نمود، ﴿٨﴾ فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾
حال که چنین است یتیم را تحقیر مکن، ﴿٩﴾ وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾
و سؤالکننده را از خود مران، ﴿١٠﴾ وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾
و نعمتهای پروردگارت را بازگو کن! ﴿١١﴾ |
|