طسم‌ ﴿١﴾

این آیات کتاب روشنگر است. ﴿٢﴾

گویی می‌خواهی جان خود را از شدّت اندوه از دست دهی بخاطر اینکه آنها ایمان نمی‌آورند! ﴿٣﴾

اگر ما اراده کنیم، از آسمان بر آنان آیه‌ای نازل می‌کنیم که گردنهایشان در برابر آن خاضع گردد! ﴿٤﴾

و هیچ ذکر تازه‌ای از سوی خداوند مهربان برای آنها نمی‌آید مگر اینکه از آن روی‌گردان می‌شوند! ﴿٥﴾

آنان تکذیب کردند؛ امّا بزودی اخبار (کیفر) آنچه را استهزا می‌کردند به آنان می‌رسد! ﴿٦﴾

آیا آنان به زمین نگاه نکردند که چقدر از انواع گیاهان پرارزش در آن رویاندیم؟! ﴿٧﴾

در این، نشانه روشنی است (بر وجود خدا)؛ ولی بیشترشان هرگز مؤمن نبوده‌اند! ﴿٨﴾

و پروردگار تو عزیز و رحیم است! ﴿٩﴾

(به خاطر بیاور) هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا داد که به سراغ قوم ستمگر برو... ﴿١٠﴾

قوم فرعون، آیا آنان (از مخالفت فرمان پروردگار) پرهیز نمی‌کنند؟! ﴿١١﴾

(موسی) عرض کرد: «پروردگارا! از آن بیم دارم که مرا تکذیب کنند، ﴿١٢﴾

و سینه‌ام تنگ شود، و زبانم بقدر کافی گویا نیست؛ (برادرم) هارون را نیز رسالت ده (تا مرا یاری کند)! ﴿١٣﴾

و آنان (به اعتقاد خودشان) بر گردن من گناهی دارند؛ می‌ترسم مرا بکشند (و این رسالت به پایان نرسد)! ﴿١٤﴾

فرمود: «چنین نیست، (آنان کاری نمی‌توانند انجام دهند)! شما هر دو با آیات ما (برای هدایتشان) بروید؛ ما با شما هستیم و (سخنانتان را) می‌شنویم! ﴿١٥﴾

به سراغ فرعون بروید و بگویید: ما فرستاده پروردگار جهانیان هستیم؛ ﴿١٦﴾

بنی اسرائیل را با ما بفرست!» (آنها به سراغ فرعون آمدند)؛ ﴿١٧﴾

(فرعون) گفت: «آیا ما تو را در کودکی در میان خود پرورش ندادیم، و سالهایی از زندگیت را در میان ما نبودی؟! ﴿١٨﴾

و سرانجام، آن کارت را (که نمی‌بایست انجام دهی) انجام دادی (و یک نفر از ما را کشتی)، و تو از ناسپاسانی!» ﴿١٩﴾

(موسی) گفت: «من آن کار را انجام دادم در حالی که از بی‌خبران بودم! ﴿٢٠﴾

پس هنگامی که از شما ترسیدم فرار کردم؛ و پروردگارم به من حکمت و دانش بخشید، و مرا از پیامبران قرار داد! ﴿٢١﴾

آیا این منتّی است که تو بر من می‌گذاری که بنی اسرائیل را برده خود ساخته‌ای؟!» ﴿٢٢﴾

فرعون گفت: «پروردگار عالمیان چیست؟!» ﴿٢٣﴾

(موسی) گفت: «پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر اهل یقین هستید!». ﴿٢٤﴾

(فرعون) به اطرافیانش گفت: «آیا نمی‌شنوید (این مرد چه می‌گوید)؟!» ﴿٢٥﴾

(موسی) گفت: «او پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست!» ﴿٢٦﴾

(فرعون) گفت: «پیامبری که بسوی شما فرستاده شده مسلّماً دیوانه است!» ﴿٢٧﴾

(موسی) گفت: «او پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آن دو است می‌باشد، اگر شما عقل و اندیشه خود را به کار می‌گرفتید!» ﴿٢٨﴾

(فرعون خشمگین شد و) گفت: «اگر معبودی غیر از من برگزینی، تو را از زندانیان قرار خواهم داد!» ﴿٢٩﴾

(موسی) گفت: «حتّی اگر نشانه آشکاری برای تو بیاورم (باز ایمان نمی‌آوری)؟!» ﴿٣٠﴾

گفت: «اگر راست می‌گویی آن را بیاور!» ﴿٣١﴾

در این هنگام موسی عصای خود را افکند، و ناگهان مار عظیم و آشکاری شد؛ ﴿٣٢﴾

و دست خود را (در گریبان فرو برد و) بیرون آورد، و در برابر بینندگان سفید و روشن بود. ﴿٣٣﴾

(فرعون) به گروهی که اطراف او بودند گفت: «این ساحر آگاه و ماهری است! ﴿٣٤﴾

او می‌خواهد با سحرش شما را از سرزمینتان بیرون کند! شما چه نظر می‌دهید؟» ﴿٣٥﴾

گفتند: «او و برادرش را مهلت ده؛ و مأموران را برای بسیج به تمام شهرها اعزام کن، ﴿٣٦﴾

تا هر ساحر ماهر و دانایی را نزد تو آورند!» ﴿٣٧﴾

سرانجام ساحران برای وعده‌گاه روز معیّنی جمع‌آوری شدند. ﴿٣٨﴾

و به مردم گفته شد: «آیا شما نیز (در این صحنه) اجتماع می‌کنید... ﴿٣٩﴾

تا اگر ساحران پیروز شوند، از آنان پیروی کنیم؟!» ﴿٤٠﴾

هنگامی که ساحران آمدند، به فرعون گفتند: «آیا اگر ما پیروز شویم، پاداش مهمّی خواهیم داشت؟» ﴿٤١﴾

گفت: «(آری،) و در آن صورت شما از مقرّبان خواهید بود!» ﴿٤٢﴾

(روز موعود فرا رسید و همگی جمع شدند؛) موسی به ساحران گفت: «آنچه را می‌خواهید بیفکنید، بیفکنید!» ﴿٤٣﴾

آنها طنابها و عصاهای خود را افکندند و گفتند: «به عزّت فرعون، ما قطعاً پیروزیم!» ﴿٤٤﴾

سپس موسی عصایش را افکند، ناگهان تمام وسایل دروغین آنها را بلعید! ﴿٤٥﴾

فوراً همه ساحران به سجده افتادند. ﴿٤٦﴾

گفتند: «ما به پروردگار عالمیان ایمان آوردیم، ﴿٤٧﴾

پروردگار موسی و هارون!» ﴿٤٨﴾

(فرعون) گفت: «آیا پیش از اینکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟! مسلّماً او بزرگ و استاد شماست که به شما سحر آموخته (و این یک توطئه است)! امّا بزودی خواهید دانست! دستها و پاهای شما را بعکس یکدیگر قطع می‌کنم، و همه شما را به دار می‌آویزم!» ﴿٤٩﴾

گفتند: «مهّم نیست، (هر کاری از دستت ساخته است بکن)! ما بسوی پروردگارمان بازمی‌گردیم! ﴿٥٠﴾

ما امیدواریم که پروردگارمان خطاهای ما را ببخشد، چرا که ما نخستین ایمان‌آورندگان بودیم!» ﴿٥١﴾

و به موسی وحی کردیم که شبانه بندگانم را (از مصر) کوچ ده، زیرا شما مورد تعقیب هستید!» ﴿٥٢﴾

فرعون (از این ماجرا آگاه شد و) مأموران بسیج نیرو را به شهرها فرستاد، ﴿٥٣﴾

(و گفت:) اینها مسلّماً گروهی اندکند؛ ﴿٥٤﴾

و اینها ما را به خشم آورده‌اند؛ ﴿٥٥﴾

و ما همگی آماده پیکاریم!» ﴿٥٦﴾

(سرانجام فرعونیان مغلوب شدند،) و ما آنها را از باغها و چشمه‌ها بیرون راندیم، ﴿٥٧﴾

و از گنجها و قصرهای مجلّل! ﴿٥٨﴾

(آری،) اینچنین کردیم! و بنی اسرائیل را وارث آنها ساختیم! ﴿٥٩﴾

آنان به تعقیب بنی اسرائیل پرداختند، و به هنگام طلوع آفتاب به آنها رسیدند. ﴿٦٠﴾

هنگامی که دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «ما در چنگال فرعونیان گرفتار شدیم!» ﴿٦١﴾

(موسی) گفت: «چنین نیست! یقیناً پروردگارم با من است، بزودی مرا هدایت خواهد کرد!» ﴿٦٢﴾

و بدنبال آن به موسی وحی کردیم: «عصایت را به دریا بزن!» (عصایش را به دریا زد،) و دریا از هم شکافته شد، و هر بخشی همچون کوه عظیمی بود! ﴿٦٣﴾

و در آنجا دیگران [= لشکر فرعون‌] را نیز (به دریا) نزدیک ساختیم! ﴿٦٤﴾

و موسی و تمام کسانی را که با او بودند نجات دادیم! ﴿٦٥﴾

سپس دیگران را غرق کردیم! ﴿٦٦﴾

در این جریان، نشانه روشنی است ولی بیشترشان ایمان نیاوردند! (چرا که طالب حق نبودند) ﴿٦٧﴾

و پروردگارت شکست‌ناپذیر و مهربان است! ﴿٦٨﴾

و بر آنان خبر ابراهیم را بخوان، ﴿٦٩﴾

هنگامی که به پدر و قومش گفت: «چه چیز را می‌پرستید؟!» ﴿٧٠﴾

گفتند: «بتهایی را می‌پرستیم، و همه روز ملازم عبادت آنهاییم.» ﴿٧١﴾

گفت: «آیا هنگامی که آنها را می‌خوانید صدای شما را می‌شنوند؟! ﴿٧٢﴾

یا سود و زیانی به شما می‌رسانند؟!» ﴿٧٣﴾

گفتند: «ما فقط نیاکان خود را یافتیم که چنین می‌کنند.» ﴿٧٤﴾

گفت: «آیا دیدید (این) چیزهایی را که پیوسته پرستش می‌کردید... ﴿٧٥﴾

شما و پدران پیشین شما، ﴿٧٦﴾

همه آنها دشمن من هستند (و من دشمن آنها)، مگر پروردگار عالمیان! ﴿٧٧﴾

همان کسی که مرا آفرید، و پیوسته راهنمائیم می‌کند، ﴿٧٨﴾

و کسی که مرا غذا می‌دهد و سیراب می‌نماید، ﴿٧٩﴾

و هنگامی که بیمار شوم مرا شفا می‌دهد، ﴿٨٠﴾

و کسی که مرا می‌میراند و سپس زنده می‌کند، ﴿٨١﴾

و کسی که امید دارم گناهم را در روز جزا ببخشد! ﴿٨٢﴾

پروردگارا! به من علم و دانش ببخش، و مرا به صالحان ملحق کن! ﴿٨٣﴾

و برای من در میان امّتهای آینده، زبان صدق (و ذکر خیری) قرار ده! ﴿٨٤﴾

و مرا وارثان بهشت پرنعمت گردان! ﴿٨٥﴾

و پدرم [= عمویم‌] را بیامرز، که او از گمراهان بود! ﴿٨٦﴾

و در آن روز که مردم برانگیخته می‌شوند، مرا شرمنده و رسوا مکن! ﴿٨٧﴾

در آن روز که مال و فرزندان سودی نمی‌بخشد، ﴿٨٨﴾

مگر کسی که با قلب سلیم به پیشگاه خدا آید!» ﴿٨٩﴾

(در آن روز،) بهشت برای پرهیزکاران نزدیک می‌شود، ﴿٩٠﴾

و دوزخ برای گمراهان آشکار می‌گردد، ﴿٩١﴾

و به آنان گفته می‌شود: «کجا هستند معبودانی که آنها را پرستش می‌کردید... ﴿٩٢﴾

معبودهایی غیر از خدا؟! آیا آنها شما را یاری می‌کنند، یا کسی به یاری آنها می‌آید؟!» ﴿٩٣﴾

در آن هنگام همه آن معبودان با عابدان گمراه به دوزخ افکنده می‌شوند؛ ﴿٩٤﴾

و همچنین همگی لشکریان ابلیس! ﴿٩٥﴾

آنها در آنجا در حالی که به مخاصمه برخاسته‌اند می‌گویند: ﴿٩٦﴾

«به خدا سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم، ﴿٩٧﴾

چون شما را با پروردگار عالمیان برابر می‌شمردیم! ﴿٩٨﴾

امّا کسی جز مجرمان ما را گمراه نکرد! ﴿٩٩﴾

(افسوس که امروز) شفاعت‌کنندگانی برای ما وجود ندارد، ﴿١٠٠﴾

و نه دوست گرم و پرمحبّتی! ﴿١٠١﴾

ای کاش بار دیگر (به دنیا) بازگردیم و از مؤمنان باشیم!» ﴿١٠٢﴾

در این ماجرا، نشانه (و عبرتی) است؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند! ﴿١٠٣﴾

و پروردگار تو عزیز و رحیم است! ﴿١٠٤﴾

قوم نوح رسولان را تکذیب کردند، ﴿١٠٥﴾

هنگامی که برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟! ﴿١٠٦﴾

مسلّماً من برای شما پیامبری امین هستم! ﴿١٠٧﴾

تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید! ﴿١٠٨﴾

من برای این دعوت، هیچ مزدی از شما نمی‌طلبم؛ اجر من تنها بر پروردگار عالمیان است! ﴿١٠٩﴾

پس، تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید!» ﴿١١٠﴾

گفتند: «آیا ما به تو ایمان بیاوریم در حالی که افراد پست و بی‌ارزش از تو پیروی کرده‌اند؟!» ﴿١١١﴾

(نوح) گفت: «من چه می‌دانم آنها چه کاری داشته‌اند! ﴿١١٢﴾

حساب آنها تنها با پروردگار من است اگر شما می‌فهمیدید! ﴿١١٣﴾

و من هرگز مؤمنان را طرد نخواهم کرد. ﴿١١٤﴾

من تنها انذارکننده‌ای آشکارم.» ﴿١١٥﴾

گفتند: «ای نوح! اگر (از حرفهایت) دست برنداری، سنگباران خواهی شد!» ﴿١١٦﴾

گفت: «پروردگارا! قوم من، مرا تکذیب کردند! ﴿١١٧﴾

اکنون میان من و آنها جدایی بیفکن؛ و مرا و مؤمنانی را که با من هستند رهایی بخش!» ﴿١١٨﴾

ما، او و کسانی را که با او بودند، در آن کشتی که پر (از انسان و انواع حیوانات) بود، رهایی بخشیدیم! ﴿١١٩﴾

سپس بقیه را غرق کردیم! ﴿١٢٠﴾

در این ماجرا نشانه روشنی است؛ امّا بیشتر آنان مؤمن نبودند. ﴿١٢١﴾

و پروردگار تو عزیز و رحیم است. ﴿١٢٢﴾

قوم عاد (نیز) رسولان (خدا) را تکذیب کردند، ﴿١٢٣﴾

هنگامی که برادرشان هود گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟! ﴿١٢٤﴾

مسلماً من برای شما پیامبری امین هستم. ﴿١٢٥﴾

پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید! ﴿١٢٦﴾

من در برابر این دعوت، هیچ اجر و پاداشی از شما نمی‌طلبم؛ اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالمیان است. ﴿١٢٧﴾

آیا شما بر هر مکان مرتفعی نشانه‌ای از روی هوا و هوس می‌سازید؟! ﴿١٢٨﴾

و قصرها و قلعه‌های زیبا و محکم بنا می‌کنید شاید در دنیا جاودانه بمانید؟! ﴿١٢٩﴾

و هنگامی که کسی را مجازات می‌کنید همچون جبّاران کیفر می‌دهید! ﴿١٣٠﴾

پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید! ﴿١٣١﴾

و از (نافرمانی) خدایی بپرهیزید که شما را به نعمتهایی که می‌دانید امداد کرده؛ ﴿١٣٢﴾

شما را به چهارپایان و نیز پسران (لایق و برومند) امداد فرموده؛ ﴿١٣٣﴾

همچنین به باغها و چشمه‌ها! ﴿١٣٤﴾

(اگر کفران کنید،) من بر شما از عذاب روزی بزرگ می‌ترسم!» ﴿١٣٥﴾

آنها [= قوم عاد] گفتند: «برای ما تفاوت نمی‌کند، چه ما را انذار کنی یا نکنی؛ (بیهوده خود را خسته مکن)! ﴿١٣٦﴾

این همان روش (و افسانه‌های) پیشینیان است! ﴿١٣٧﴾

و ما هرگز مجازات نخواهیم شد!» ﴿١٣٨﴾

آنان هود را تکذیب کردند، ما هم نابودشان کردیم؛ و در این، آیت و نشانه‌ای است (برای آگاهان)؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند! ﴿١٣٩﴾

و پروردگار تو عزیز و رحیم است! ﴿١٤٠﴾

قوم ثمود رسولان (خدا) را تکذیب کردند، ﴿١٤١﴾

هنگامی که صالح به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟! ﴿١٤٢﴾

من برای شما پیامبری امین هستم! ﴿١٤٣﴾

پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید! ﴿١٤٤﴾

من در برابر این دعوت، اجر و پاداشی از شما نمی‌طلبم؛ اجر من تنها بر پروردگار عالمیان است! ﴿١٤٥﴾

آیا شما تصوّر می‌کنید همیشه در نهایت امنیّت در نعمتهایی که اینجاست می‌مانید، ﴿١٤٦﴾

در این باغها و چشمه‌ها، ﴿١٤٧﴾

در این زراعتها و نخلهایی که میوه‌هایش شیرین و رسیده است؟! ﴿١٤٨﴾

و از کوه‌ها خانه‌هایی می‌تراشید، و در آن به عیش و نوش می‌پردازید! ﴿١٤٩﴾

پس از خدا بترسید و مرا اطاعت کنید! ﴿١٥٠﴾

و فرمان مسرفان را اطاعت نکنید! ﴿١٥١﴾

همانها که در زمین فساد می‌کنند و اصلاح نمی‌کنند!» ﴿١٥٢﴾

گفتند: «(ای صالح!) تو از افسون شدگانی (و عقل خود را از دست داده‌ای!) ﴿١٥٣﴾

تو فقط بشری همچون مائی؛ اگر راست می‌گویی آیت و نشانه‌ای بیاور!» ﴿١٥٤﴾

گفت: «این ناقه‌ای است (که آیت الهی است) برای او سهمی (از آب قریه)، و برای شما سهم روز معینّی است! ﴿١٥٥﴾

کمترین آزاری به آن نرسانید، که عذاب روزی بزرگ شما را فرا خواهد گرفت!» ﴿١٥٦﴾

سرانجام بر آن (ناقه) حمله نموده آن را «پی» کردند؛ (و هلاک نمودند) سپس از کرده خود پشیمان شدند! ﴿١٥٧﴾

و عذاب الهی آنان را فرا گرفت؛ در این، آیت و نشانه‌ای است؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند! ﴿١٥٨﴾

و پروردگار تو عزیز و رحیم است! ﴿١٥٩﴾

قوم لوط فرستادگان (خدا) را تکذیب کردند، ﴿١٦٠﴾

هنگامی که برادرشان لوط به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟! ﴿١٦١﴾

من برای شما پیامبری امین هستم! ﴿١٦٢﴾

پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید! ﴿١٦٣﴾

من در برابر این دعوت، اجری از شما نمی‌طلبم، اجر من فقط بر پروردگار عالمیان است! ﴿١٦٤﴾

آیا در میان جهانیان، شما به سراغ جنس ذکور می‌روید (و همجنس بازی می‌کنید، آیا این زشت و ننگین نیست؟!) ﴿١٦٥﴾

و همسرانی را که پروردگارتان برای شما آفریده است رها می‌کنید؟! (حقّاً) شما قوم تجاوزگری هستید!» ﴿١٦٦﴾

گفتند: «ای لوط! اگر (از این سخنان) دست برنداری، به یقین از اخراج شدگان خواهی بود!» ﴿١٦٧﴾

گفت: «من دشمن سرسخت اعمال شما هستم! ﴿١٦٨﴾

پروردگارا! من و خاندانم را از آنچه اینها انجام می‌دهند رهایی بخش!» ﴿١٦٩﴾

ما او و تمامی خاندانش را نجات دادیم، ﴿١٧٠﴾

جز پیرزنی که در میان بازماندگان بود! ﴿١٧١﴾

سپس دیگران را هلاک کردیم! ﴿١٧٢﴾

و بارانی (از سنگ) بر آنها فرستادیم؛ چه باران بدی بود باران انذارشدگان! ﴿١٧٣﴾

در این (ماجرای قوم لوط و سرنوشت شوم آنها) آیتی است؛ امّا بیشترشان مؤمن نبودند. ﴿١٧٤﴾

و پروردگار تو عزیز و رحیم است! ﴿١٧٥﴾

اصحاب ایکه [= شهری نزدیک مدین‌] رسولان (خدا) را تکذیب کردند، ﴿١٧٦﴾

هنگامی که شعیب به آنها گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟! ﴿١٧٧﴾

مسلّماً من برای شما پیامبری امین هستم! ﴿١٧٨﴾

پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید! ﴿١٧٩﴾

من در برابر این دعوت، پاداشی از شما نمی‌طلبم؛ اجر من تنها بر پروردگار عالمیان است! ﴿١٨٠﴾

حق پیمانه را ادا کنید (و کم فروشی نکنید)، و دیگران را به خسارت نیفکنید! ﴿١٨١﴾

و با ترازوی صحیح وزن کنید! ﴿١٨٢﴾

و حق مردم را کم نگذارید، و در زمین تلاش برای فساد نکنید! ﴿١٨٣﴾

و از (نافرمانی) کسی که شما و اقوام پیشین را آفرید بپرهیزید!» ﴿١٨٤﴾

آنها گفتند: «تو فقط از افسون‌شدگانی! ﴿١٨٥﴾

تو بشری همچون مائی، تنها گمانی که درباره تو داریم این است که از دروغگویانی! ﴿١٨٦﴾

اگر راست می‌گویی، سنگهایی از آسمان بر سر ما بباران!» ﴿١٨٧﴾

(شعیب) گفت: «پروردگار من به اعمالی که شما انجام می‌دهید داناتر است!» ﴿١٨٨﴾

سرانجام او را تکذیب کردند، و عذاب روز سایبان (سایبانی از ابر صاعقه‌خیز) آنها را فراگرفت؛ یقیناً آن عذاب روز بزرگی بود! ﴿١٨٩﴾

در این ماجرا، آیت و نشانه‌ای است؛ ولی بیشتر آنها مؤمن نبودند. ﴿١٩٠﴾

و پروردگار تو عزیز و رحیم است! ﴿١٩١﴾

مسلّماً این (قرآن) از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است! ﴿١٩٢﴾

روح الامین آن را نازل کرده است... ﴿١٩٣﴾

بر قلب (پاک) تو، تا از انذارکنندگان باشی! ﴿١٩٤﴾

آن را به زبان عربی آشکار (نازل کرد)! ﴿١٩٥﴾

و توصیف آن در کتابهای پیشینیان نیز آمده است! ﴿١٩٦﴾

آیا همین نشانه برای آنها کافی نیست که علمای بنی اسرائیل بخوبی از آن آگاهند؟! ﴿١٩٧﴾

هرگاه ما آن را بر بعضی از عجم [= غیر عرب‌] ها نازل می‌کردیم... ﴿١٩٨﴾

و او آن را بر ایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آورند! ﴿١٩٩﴾

(آری،) این گونه (با بیانی رسا) قرآن را در دلهای مجرمان وارد می‌کنیم! ﴿٢٠٠﴾

(امّا) به آن ایمان نمی‌آورند تا عذاب دردناک را با چشم خود ببینند! ﴿٢٠١﴾

ناگهان به سراغشان می‌آید، در حالی که توجّه ندارند! ﴿٢٠٢﴾

و (در آن هنگام) می‌گویند: «آیا به ما مهلتی داده خواهد شد؟!» ﴿٢٠٣﴾

آیا برای عذاب ما عجله می‌کنند؟! ﴿٢٠٤﴾

به ما خبر ده، اگر (باز هم) سالیانی آنها را از این زندگی بهره‌مند سازیم... ﴿٢٠٥﴾

سپس عذابی که به آنها وعده داده شده به سراغشان بیاید... ﴿٢٠٦﴾

این تمتع و بهره‌گیری از دنیا برای آنها سودی نخواهد داشت! ﴿٢٠٧﴾

ما هیچ شهر و دیاری را هلاک نکردیم مگر اینکه انذارکنندگانی (از پیامبران الهی) داشتند. ﴿٢٠٨﴾

تا متذکّر شوند؛ و ما هرگز ستمکار نبودیم! (که بدون اتمام حجّت مجازات کنیم) ﴿٢٠٩﴾

شیاطین و جنیّان (هرگز) این آیات را نازل نکردند! ﴿٢١٠﴾

و برای آنها سزاوار نیست؛ و قدرت ندارند! ﴿٢١١﴾

آنها از استراق سمع (و شنیدن اخبار آسمانها) برکنارند! ﴿٢١٢﴾

(ای پیامبر!) هیچ معبودی را با خداوند مخوان، که از معذّبین خواهی بود! ﴿٢١٣﴾

و خویشاوندان نزدیکت را انذار کن! ﴿٢١٤﴾

و بال و پر خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می‌کنند بگستر! ﴿٢١٥﴾

اگر تو را نافرمانی کنند بگو: «من از آنچه شما انجام می‌دهید بیزارم!» ﴿٢١٦﴾

و بر خداوند عزیز و رحیم توکّل کن! ﴿٢١٧﴾

همان کسی که تو را به هنگامی که (برای عبادت) برمی‌خیزی می‌بیند؛ ﴿٢١٨﴾

و (نیز) حرکت تو را در میان سجده‌کنندگان! ﴿٢١٩﴾

اوست خدای شنوا و دانا. ﴿٢٢٠﴾

آیا به شما خبر دهم که شیاطین بر چه کسی نازل می‌شوند؟! ﴿٢٢١﴾

آنها بر هر دروغگوی گنهکار نازل می‌گردند؛ ﴿٢٢٢﴾

آنچه را می‌شنوند (به دیگران) القا می‌کنند؛ و بیشترشان دروغگو هستند! ﴿٢٢٣﴾

(پیامبر اسلام شاعر نیست؛) شاعران کسانی هستند که گمراهان از آنان پیروی می‌کنند. ﴿٢٢٤﴾

آیا نمی‌بینی آنها در هر وادی سرگردانند؟ ﴿٢٢٥﴾

و سخنانی می‌گویند که (به آنها) عمل نمی‌کنند؟! ﴿٢٢٦﴾

مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام می‌دهند و خدا را بسیار یاد می کنند، و به هنگامی که مورد ستم واقع می‌شوند به دفاع از خویشتن (و مؤمنان) برمی‌خیزند (و از شعر در این راه کمک می‌گیرند)؛ آنها که ستم کردند به زودی می‌دانند که بازگشتشان به کجاست! ﴿٢٢٧﴾