اي خداوند يكتايي كه در آسمان و زمين چيزي بر تو پوشيده نيست وچگونه تواند اي خداي من چيزي كه خود آن را آفريده اي بر توپوشيده ماند ، يا چگونه شمار نتواني كرد آنچه خود آن را پديدآورده اي ، يا چگونه از تو پنهان تواند ماند آنچه تدبير كار او به دست توست ، يا چگونه از تو تواند گريخت آن كه اگر روزي اش ندهي زنده نخواهد بود ، يا چگونه از چنبر فرمان تو تواند رست آن كه راهي جزحيطه فرمانروايي تواش در پيش نيست. اي خداوند ، منزهي تو. از آفريدگانت آن كه تو را بيشتر شناسد ، بيشتر از تو ترسد و آن كه تو را بيشتر فرمان برد ، خضوعش در برابر توبيشتر باشد و آن كه تواش روزي دهي و او ديگري را پرستد ، در نزد تو ازهمه كس فرومايه تر است. اي خداوند ، منزهي تو. سلطه و قدرت تو را نمي كاهد كسي كه به توشرك آورد و پيامبرانت را به دروغ نسبت دهد. آن كس كه خواست تو راخوش ندارد ، نتواند فرمانت را نپذيرد و آن كس كه منكر قدرت تو بود ، خود را از تو در امان نتواند داشت و آن كس كه جز تو ديگري را پرستد ، از كيفر تواش گريزي نيست و آن كس كه ديدار تو را نخواهد ، نتواند تاابد در دنيا زيستن گيرد. اي خداوند ، منزهي تو. چه رفيع است مقام تو ، چه قهار است قدرت تو ، چه سخت است نيروي تو ، چه نافذ است فرمان تو. اي خداوند ، منزهي تو. مرگ را بر همه آفريدگانت مقرر داشته اي : خواه به يكتاييت بپرستند يا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگند و همه رهسپار سراي آخرت. پس متبارك و متعالي هستي. خدايي جز تونيست. يكتايي و بي شريكي. به تو ايمان آوردم و پيامبرانت را تصديق كردم و كتابت را پذيرفتم وبه هر معبودي جز تو كافر شدم و از هر كس كه جز تو را بپرستد بيزاري جستم. بار خدايا ، شام را به بامداد مي آورم و بامداد را به شام مي رسانم درحالي كه عمل خويش اندك مي شمارم و به گناه خود اعتراف مي كنم وبه خطاي خويش اقرار مي آورم. بار خدايا ، چون پيروي از هواي نفس را از حد گذرانيده ام ، آفريده اي ذليلم. عمل من مرا به هلاكت افكند و هوي و هوس من به تباهيم كشيد و شهوات من مرا از كردار نيك محروم داشت. اي مولاي من ، از تو مي خواهم ، همانند كسي كه آرزوي دور و درازش به لهو و لعب سرگرم داشته و جسمش به سبب تن پروري غافل است و دلش به سبب افزوني نعمت مفتون است و خود درباره آينده اي كه به سوي آن رهسپار است اندك مي انديشد ، همانند آن كس كه آرزو بر او چيره شده و هوي و هوس او را فريفته و دنيا بر او تسلطيافته و مرگ بر او سايه افكنده است ، همانند آن كس كه گناه خود بسيارمي شمرد و به خطاي خود اعتراف مي كند ، همانند آن كس كه پروردگاري جز تو ندارد و جز تواش دوستي نيست و كسي از خشم تواش نمي رهاند و پناهگاهيش جز آستان تو نيست. اي خداوند ، از تومي خواهم ، به حق خود كه بر همگان واجب گردانيده اي و به نام مهين توكه پيامبرت را فرموده اي كه تو را بدان نام تسبيح گويد و به عظمت ذات بزرگوار تو كه نه كهنه مي شود و نه تغيير مي يابد و نه فنا مي پذيرد ، كه برمحمد و خاندانش درود بفرستي و مرا به نيروي عبادتت از هر چه هست بي نياز كني و خوف خويش در دلم افكني تا محبت دنيا از صحراي دلم خيمه برچيند و مرا به رحمت خود به كرامت و احسان فراوانت بازگرداني. بار خدايا به سوي تو مي گريزم ، از تو مي ترسم ، به درگاه تو استغاثه مي كنم ، به تو اميد مي بندم ، تو را مي خوانم ، به تو پناه مي جويم ، اعتمادم به توست و از تو ياري مي خواهم ، به تو ايمان مي آورم و بر تو توكل مي كنم و به جود و كرم تو متكي هستم. ﴿١﴾