اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ اكْفِنَا طُولَ الْأَمَلِ ، وَ قَصِّرْهُ عَنَّا بِصِدْقِ الْعَمَلِ حَتَّي لَا نُؤَمِّلَ اسْتِتْمَامَ سَاعَهٍ بَعْدَ سَاعَهٍ ، وَ لَا اسْتِيفَاءَ يَوْمٍ بَعْدَ يَوْمٍ ، وَ لَا اتِّصَالَ نَفَسٍ بِنَفَسٍ ، وَ لَا لُحُوقَ قَدَمٍ بِقَدَمٍ وَ سَلِّمْنَا مِنْ غُرُورِهِ ، وَ آمِنَّا مِنْ شُرُورِهِ ، وَ انْصِبِ الْمَوْتَ بَيْنَ أَيْدِينَا نَصْباً ، وَ لَا تَجْعَلْ ذِكْرَنَا لَهُ غِبّاً وَ اجْعَلْ لَنَا مِنْ صَالِحِ الْأَعْمَالِ عَمَلًا نَسْتَبْطِئُ مَعَهُ الْمَصِيرَ إِلَيْكَ ، وَ نَحْرِصُ لَهُ عَلَي وَشْكِ اللَّحَاقِ بِكَ حَتَّي يَكُونَ الْمَوْتُ مَأْنَسَنَا الَّذِي نَأْنَسُ بِهِ ، وَ مَأْلَفَنَا الَّذِي نَشْتَاقُ إِلَيْهِ ، وَ حَامَّتَنَا الَّتِي نُحِبُّ الدُّنُوَّ مِنْهَا فَإِذَا أَوْرَدْتَهُ عَلَيْنَا وَ أَنْزَلْتَهُ بِنَا فَأَسْعِدْنَا بِهِ زَائِراً ، وَ آنِسْنَا بِهِ قَادِماً ، وَ لَا تُشْقِنَا بِضِيَافَتِهِ ، وَ لَا تُخْزِنَا بِزِيَارَتِهِ ، وَ اجْعَلْهُ بَاباً مِنْ أَبْوَابِ مَغْفِرَتِكَ ، وَ مِفْتَاحاً مِنْ مَفَاتِيحِ رَحْمَتِكَ أَمِتْنَا مُهْتَدِينَ غَيْرَ ضَالِّينَ ، طَائِعِينَ غَيْرَ مُسْتَكْرِهِينَ ، تَائِبِينَ غَيْرَ عَاصِينَ وَ لَا مُصِرِّينَ ، يَا ضَامِنَ جَزَاءِ الْمُحْسِنِينَ ، وَ مُسْتَصْلِحَ عَمَلِ الْمُفْسِدِينَ ﴿١﴾
اي خداوند ، بر محمد و خاندان او درود فرست و ما را از آرزوهاي دور و دراز در امان دار و به صدق عمل آرزوهاي ما تنگ ميدان ساز ، آن سان كه ما را آرزوي آن نبود كه به سر آوريم ساعتي را پس از ساعت ديگر و به پايان بريم روزي را پس از روز ديگر و بپيونديم نفسي را به نفس ديگر و بر داريم گامي را از پي گام ديگر. اي خداوند ، ما را از فريب سراب آرزوها به سلامت دار و از شر وفساد آن ايمني بخش و مرگ را در برابر ما بدار و روزي مباد كه از يادمرگ غافل باشيم. اي خداوند ، در اين جهان ، آن چنان از عمل صالح بر خوردارمان فرماي كه وعده ديدار تو را با همه نزديكي اش دير شماريم و آتش اشتياق ما در پيوستن به تو در دل زبانه كشد ، آن سان كه مرگ سراي انس ما شود كه بدان دل بربنديم و آشيانه الفت ما كه به سوي آن پر بگشاييم و خويشاوند ما كه نزديك شدن به او را دوست بداريم. چون مرگ را بر سر ما آوري و بر ما فرود آري ، ما را به چنان مهماني نيكبخت گردان. و چون بيامد ، آرامش جان ما بدو قرار ده. مهمان ما راسبب شوربختي ما مگردان و از ديدار او ما را به خواري ميفكن. او رادري از درهاي آمرزش و كليدي از كليدهاي رحمت خويش قرار ده. اي خداوندي كه جزاي نيكوكاران را بر عهده گرفته اي ، اي خداوندي كه عمل مفسدان را به صلاح مي آوري ، ما را در زمره هدايت يافتگان بميران ، نه گمراهان. چنان كن كه مرگ را به پيشباز رويم ، نه ناپسندش شمريم. چنان كن كه در شمار ثابتان باشيم ، نه در شمارعاصيان و نه در شمار اصرار كنندگان بر گناه. ﴿١﴾