بار خدايا ، كس هنوز سپاس نعمتت را چنان كه بايد به جاي نياورده كه نعمت ديگرش ارزاني داري و شكري ديگرش واجب گرداني. بار خدايا ، بنده تو ، هر چه در طاعت تو كوشد به جايي نرسد واز طاعت تو ، آن سان كه در خور فضل توست ، قاصر آيد. بار خدايا ، شكر گزارترين بندگان تو از سپاس تو عاجزاند و عبادت كننده ترين عابدان تو در عبادت خويش قاصر. هيچ كس مستحق آن نيست كه تواش بيامرزي و آمرزش تو به پاس شايستگي او باشد ، و هيچ كس مستحق آن نيست كه تو از او خشنودباشي و بحق سزاوار اين خشنودي تو بود. پس هر كه را آمرزيده اي ازانعام توست و از هر كه خشنود گشته اي از فضل و احسان تو. بار خدايا ، در برابر اندك سپاسي جزاي فراوان دهي و در برابر اندك طاعتي ثواب بسيار ، چنان كه گويي شكرگزاري بندگانت با آنكه در برابر آن برايشان ثوابي مقرر داشته اي و اجري عظيم داده اي چيزي است كه آنان را در برابر تو ياراي سر بر تافتن از آن بوده است كه پاداششان مي دهي ، يا آنكه خود سبب آن نبوده اي كه اكنون جز ايشان عطا مي فرمايي ! نه چنين است اي خداوند من كه زمام كار بندگان تو به دست تو بوده پيش از آنكه توان عبادتشان باشد و ثواب ايشان رامهيا كرده اي پيش از آنكه به اطاعتت روي آرند. زيرا شيوه توبخشندگي است و خوي تو نيكوكاري است و راه و آيين توبخشايندگي. بار خدايا ، همه آفريدگان معترفند كه هر كه را عقوبت كني بر او ستم نكرده اي و همگان بر اين گواهند كه هر كه را از عذاب رهايي بخشي در حق او احسان كرده اي و همه اقرار مي كنند كه حق عبادت و شكر تورا آن چنان كه در خور آن هستي به جاي نياورده اند. بار خدايا ، اگر آدميان را شيطان نفريفته و از طاعت تو باز نداشته بود ، هيچ گنهكاري جامه جان به گناه نمي آلود و اگر باطل را در چهره حق جلوه نمي داد ، هيچ گمگشته اي راه تو گم نمي كرد. خداوندا ، منزهي تو. وه كه چه آشكار است نشان كرم تو در معامله باآن كه اطاعتت كند يا معصيت ورزد : فرمانبردار را پاداش نيكو مي دهي و حال آنكه تو خود توان فرمانبرداري اش داده اي و كيفر گناهكار را باآنكه در موآخذتش قدرت داري به تأخير مي افكني. هر دو را چيزي عنايت مي كني كه نه سزاوار آن بوده اند و اعمالشان از احساني كه در حقشان روا مي داري قاصر است. بار خدايا ، اگر آن را كه فرمانبردار توست ، به مقتضاي عملش كه تو خود بر آنش گماشته اي پاداش مي دادي ، بيم آن بود كه ثواب تو ازدست بدهد و نعمتي كه عنايتش داشته اي زايل گردد. ولي تو به كرم خود ، در برابر اندك زماني عبادت در اين دنياي فاني ، پاداشي طولاني و جاويدان مي دهي و در برابر اعمالي زود گذر ثوابي بي پايان و بي زوال عطا مي فرمايي. فراتر از اين ، از بنده خود كه از روزي تو خورده است و هم بدان توان طاعتش بود عوض مطالبه نكرده اي. براي رسيدن به آمرزش تو ابزاري به كار داشته كه تو برسر آن بر او تنگ نگرفته اي. بار خدايا ، اگر نه چنين كرده بودي ، بنده تو همه آنچه را به رنج فراهم كرده و به كوشش فرا چنگ آورده بود در برابر كمترين انعام و احسانت از دست مي داد و خود در گرو ديگر نعمتهايت در نزد تو باقي مي ماند. پس در اين حال چه وقت مستحق چيزي از ثواب تو مي بود ؟ هيچ گاه. اي خداي من ، اين حال كسي است كه تو را فرمان برده باشد و راه كسي است كه تو را عبادت كرده باشد. اما در كيفر آن كس كه در امر توعصيان ورزيده و مرتكب مناهي شده ، تعجيل نكردي ، باشد كه ازمعصيت تو دست بردارد و به طاعت تو باز گردد ، حال آنكه در همان نخستين گناه مستحق همه عقوبتهايي بود كه براي همه آفريدگانت مهيا داشته اي. بار خدايا ، اگر كيفر گناهان را به تأخير افكنده اي و در خشم و انتقام وعقاب درنگ كرده اي چشم پوشي توست از حق تو ، و خشنودي توست ، بي آنكه چنين خشنودي بر تو لازم آمده باشد. پس اي خداوند ، چه كسي از تو كريم تر است ؟ چه كسي شقي تراست از آن شوربخت كه پاي در راه خلاف رضاي تو نهد و خود را به هلاكت رساند. نه ، هيچ كس. بار خدايا ، تو فراتر از آن هستي كه جز به احسانت وصف كنند و كريم تر از آن هستي كه جز به سبب دادگري ، ازتو بيمناك شوند. از جور تو بر كسي كه عصيان مي كند حيفي نيست وكسي كه به راه رضاي تو مي رود از آن بيم ندارد كه در پاداش او غفلت ورزي. پس بر محمد و خاندانش درود بفرست و آنچه مرا آرزوست برمن ارزاني دار و بر هدايت من بيفزاي تا توفيق عملم نصيب گردد. انك منان كريم. ﴿١﴾