صحیفه سجادیه

اللَّهُمَّ إِنَّ هَذَيْنِ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِكَ ، وَ هَذَيْنِ عَوْنَانِ مِنْ أَعْوَانِكَ ، يَبْتَدِرَانِ طَاعَتَكَ بِرَحْمَهٍ نَافِعَهٍ أَوْ نَقِمَهٍ ضَارَّهٍ ، فَلَا تُمْطِرْنَا بِهِمَا مَطَرَ السَّوْءِ ، وَ لَا تُلْبِسْنَا بِهِمَا لِبَاسَ الْبَلَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ أَنْزِلْ عَلَيْنَا نَفْعَ هَذِهِ السَّحَائِبِ وَ بَرَكَتَهَا ، وَ اصْرِفْ عَنَّا أَذَاهَا وَ مَضَرَّتَهَا ، وَ لَا تُصِبْنَا فِيهَا بِآفَهٍ ، وَ لَا تُرْسِلْ عَلَي مَعَايِشِنَا عَاهَهً. اللَّهُمَّ وَ إِنْ كُنْتَ بَعَثْتَهَا نَقِمَهً وَ أَرْسَلْتَهَا سَخْطَهً فَإِنَّا نَسْتَجِيرُكَ مِنْ غَضَبِكَ ، وَ نَبْتَهِلُ إِلَيْكَ فِي سُؤَالِ عَفْوِكَ ، فَمِلْ بِالْغَضَبِ إِلَي الْمُشْرِكِينَ ، وَ أَدِرْ رَحَي نَقِمَتِكَ عَلَي الْمُلْحِدِينَ. اللَّهُمَّ أَذْهِبْ مَحْلَ بِلَادِنَا بِسُقْيَاكَ ، وَ أَخْرِجْ وَحَرَ صُدُورِنَا بِرِزْقِكَ ، وَ لَا تَشْغَلْنَا عَنْكَ بِغَيْرِكَ ، وَ لَا تَقْطَعْ عَنْ كَافَّتِنَا مَادَّهَ بِرِّكَ ، فَإِنَّ الْغَنِيَّ مَنْ أَغْنَيْتَ ، وَ إِنَّ السَّالِمَ مَنْ وَقَيْتَ مَا عِنْدَ أَحَدٍ دُونَكَ دِفَاعٌ ، وَ لَا بِأَحَدٍ عَنْ سَطْوَتِكَ امْتِنَاعٌ ، تَحْكُمُ بِمَا شِئْتَ عَلَي مَنْ شِئْتَ ، وَ تَقْضِي بِمَا أَرَدْتَ فِيمَنْ أَرَدْتَ فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَي مَا وَقَيْتَنَا مِنَ الْبَلَاءِ ، وَ لَكَ الشُّكْرُ عَلَي مَا خَوَّلْتَنَا مِنَ النَّعْمَاءِ ، حَمْداً يُخَلِّفُ حَمْدَ الْحَامِدِينَ وَرَاءَهُ ، حَمْداً يَمْلَأُ أَرْضَهُ وَ سَمَاءَهُ 7 " إِنَّكَ الْمَنَّانُ بِجَسِيمِ الْمِنَنِ ، الْوَهَّابُ لِعَظِيمِ النِّعَمِ ، الْقَابِلُ يَسِيرَ الْحَمْدِ ، الشَّاكِرُ قَلِيلَ الشُّكْرِ ، الْمُحْسِنُ الْمُجْمِلُ ذُو الطَّوْلِ ، لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ ، إِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿١﴾

بار خدايا ، اين دو ، دو نشانه از نشانه هاي تو و دو كارگزار ازكارگزاران تواند ، كه به فرمانبرداري تو مي شتابند ، آنگاه كه بخواهي رحمت سودمند خود را فرستي يا عقوبت و عذاب زيانبار خويش را. اي خداوند ، به آن دو ، باران عذاب بر ما مبار و جامه محنت و بلا بر مامپوشان. بار خدايا ، درود بفرست بر محمد و خاندانش و سود و بركت اين ابرها را بر ما بباران و آزار و زيانشان از ما دور گردان و به آفت آن گرفتارمساز و برگ معيشت ما دچار بلا مگردان. اي خداوند ، اگر اين ابر برانگيخته اي كه ما را بدان عذاب كني ، يااز سر خشم و سخط فرستاده اي ، از خشم و سخط تو به تو پناه مي آوريم و به درگاهت زاري مي كنيم مگر عفوت را به ما ارزاني داري. اي خداوند ، خشم و سخط خويش بر سر مشركان بگمار و آسياب انتقامت را بر سر ملحدان به چرخش آر. اي خداوند ، باران بفرست و خشكي از زمينهاي تشنه ما ببر و به رزقي كه ما را ارزاني مي داري وسوسه و اضطراب از دل ما بزداي و ما رااز خود به ديگري مشغول مدار. ماده فضل و كرم خويش از ما همگان منقطع مفرماي ، كه غني كسي است كه تواش غني گردانيده باشي وتندرست كسي است كه تواش از بلا نگه داري. كس در برابر تو دفاع نتواند و كس در برابر سطوت تو پناهي نيابد. بر هر كس به هر چه خواهي حكم كني و بر هر كس به هر چه خواهي قضا راني. حمد باد تو را كه ما را از بلا در امان داشته اي. سپاس تو را كه نعم خودبه ما عطا فرمودي. حمدي كه حمد ديگر حمد گويان را واپس گذارد ، حمدي كه زمين و آسمانها را بينبارد. تويي كه انعامت ، نعمتهاي بزرگ است. تويي كه بخشايشت ، بخششهاي سترگ است. ستايشي اندك را پذيرنده اي و سپاسي ناچيزرا سپاسگوي. احسان كننده اي ، نيكي رساننده اي ، صاحب نعمتي ، هيچ خدايي جز تو نيست و سرانجام همگان به سوي توست. ﴿١﴾