صحیفه سجادیه

اللَّهُمَّ إِنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ ، وَ تَحْدُونِي عَلَيْهَا خَلَّهٌ وَاحِدَهٌ يَحْجُبُنِي أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأْتُ عَنْهُ ، وَ نَهْيٌ نَهَيْتَنِي عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إِلَيْهِ ، وَ نِعْمَهٌ أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَيَّ فَقَصَّرْتُ فِي شُكْرِهَا. وَ يَحْدُونِي عَلَي مَسْأَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ عَلَي مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَيْكَ ، وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ إِلَيْكَ ، إِذْ جَمِيعُ إِحْسَانِكَ تَفَضُّلٌ ، وَ إِذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ فَهَا أَنَا ذَا ، يَا إِلَهِي ، وَاقِفٌ بِبَابِ عِزِّكَ وُقُوفَ الْمُسْتَسْلِمِ الذَّلِيلِ ، وَ سَائِلُكَ عَلَي الْحَيَاءِ مِنِّي سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعِيلِ مُقِرٌّ لَكَ بِأَنِّي لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إِحْسَانِكَ إِلَّا بِالْإِقْلَاعِ عَنْ عِصْيَانِكَ ، وَ لَمْ أَخْلُ فِي الْحَالَاتِ كُلِّهَا مِنِ امْتِنَانِكَ. فَهَلْ يَنْفَعُنِي ، يَا إِلَهِي ، إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ وَ هَلْ يُنْجِينِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيحِ مَا ارْتَكَبْتُ أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَايَ مَقْتُكَ. سُبْحَانَكَ ، لَا أَيْأَسُ مِنْكَ وَ قَدْ فَتحْتَ لِي بَابَ التَّوْبَهِ إِلَيْكَ ، بَلْ أَقُولُ مَقَالَ الْعَبْدِ الذَّلِيلِ الظَّالِمِ لِنَفْسِهِ الْمُسْتَخِفِّ بِحُرْمَهِ رَبِّهِ الَّذِي عَظُمَتْ ذُنُوبُهُ فَجَلَّتْ ، وَ أَدْبَرَتْ أَيَّامُهُ فَوَلَّتْ حَتَّي إِذَا رَأَي مُدَّهَ الْعَمَلِ قَدِ انْقَضَتْ وَ غَايَهَ الْعُمُرِ قَدِ انْتَهَتْ ، وَ أَيْقَنَ أَنَّهُ لَا مَحِيصَ لَهُ مِنْكَ ، وَ لَا مَهْرَبَ لَهُ عَنْكَ ، تَلَقَّاكَ بِالْإِنَابَهِ ، وَ أَخْلَصَ لَكَ التَّوْبَهَ ، فَقَامَ إِلَيْكَ بِقَلْبٍ طَاهِرٍ نَقِيٍّ ، ثُمَّ دَعَاكَ بِصَوْتٍ حَائِلٍ خَفِيٍّ. قَدْ تَطَأْطَأَ لَكَ فَانْحَنَي ، وَ نَكَّسَ رَأْسَهُ فَانْثَنَي ، قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ ، وَ غَرَّقَتْ دُمُوعُهُ خَدَّيْهِ ، يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ ، وَ يَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ ، وَ يَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ ، وَ يَا مَنْ عَفْوُهُ أَكْثرُ مِنْ نَقِمَتِهِ ، وَ يَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ. وَ يَا مَنْ تَحَمَّدَ إِلَي خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجَاوُزِ ، وَ يَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَهِ ، وَ يَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتَّوْبَهِ وَ يَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسِيرِ ، وَ مَنْ كَافَي قَلِيلَهُمْ بِالْكَثِيرِ ، وَ يَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إِجَابَهَ الدُّعَاءِ ، وَ يَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَي نَفْسِهِ بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزَاءِ. مَا أَنَا بِأَعْصَي مَنْ عَصَاكَ فَغَفَرْتَ لَهُ ، وَ مَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَيْكَ فَقَبِلْتَ مِنْهُ ، وَ مَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إِلَيْكَ فَعُدْتَ عَلَيْهِ. أَتُوبُ إِلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا تَوْبَهَ نَادِمٍ عَلَي مَا فَرَطَ مِنْهُ ، مُشْفِقٍ مِمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ ، خَالِصِ الْحَيَاءِ مِمَّا وَقَعَ فِيهِ. عَالِمٍ بِأَنَّ الْعَفْوَ عَنِ الذَّنْبِ الْعَظِيمِ لَا يَتَعَاظَمُكَ ، وَ أَنَّ التَّجَاوُزَ عَنِ الْإِثْمِ الْجَلِيلِ لَا يَسْتَصْعِبُكَ ، وَ أَنَّ احْتِمَالَ الْجِنَايَاتِ الْفَاحِشَهِ لَا يَتَكَأَّدُكَ ، وَ أَنَّ أَحَبَّ عِبَادِكَ إِلَيْكَ مَنْ تَرَكَ الِاسْتِكْبَارَ عَلَيْكَ ، وَ جَانَبَ الْإِصْرَارَ ، وَ لَزِمَ الِاسْتِغْفَارَ. وَ أَنَا أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِنْ أَنْ أَسْتَكْبِرَ ، وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ أُصِرَّ ، وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِمَا قَصَّرْتُ فِيهِ ، وَ أَسْتَعِينُ بِكَ عَلَي مَا عَجَزْتُ عَنْهُ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ هَبْ لِي مَا يَجِبُ عَلَيَّ لَكَ ، وَ عَافِنِي مِمَّا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ ، وَ أَجِرْنِي مِمَّا يَخَافُهُ أَهْلُ الْإِسَاءَهِ ، فَإِنَّكَ مَلِي ءٌ بِالْعَفْوِ ، مَرْجُوٌّ لِلْمَغْفِرَهِ ، مَعْرُوفٌ بِالتَّجَاوُزِ ، لَيْسَ لِحَاجَتِي مَطْلَبٌ سِوَاكَ ، وَ لَا لِذَنْبِي غَافِرٌ غَيْرُكَ ، حَاشَاكَ وَ لَا أَخَافُ عَلَي نَفْسِي إِلَّا إِيَّاكَ ، إِنَّكَ أَهْلُ التَّقْوَي وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَهِ ، صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ اقْضِ حَاجَتِي ، وَ أَنْجِحْ طَلِبَتِي ، وَ اغْفِرْ ذَنْبِي ، وَ آمِنْ خَوْفَ نَفْسِي ، إِنَّكَ عَلَي كُلِّ شَيْ ءٍ قَدِيرٌ ، وَ ذَلِكَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ ، آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ ﴿١﴾

اي خداوند ، سه خصلت است كه مرا باز مي دارد تا از تو چيزي خواهم و تنها يك خصلت است كه مرا بر آن مي دارد. يكي فرماني كه داده اي و من در گزاردن آن درنگ كرده ام ، ديگر ، كاري كه مرا از آن نهي فرموده اي و من در به جا آوردن آن شتابيده ام ، سه ديگر ، نعمتي كه مرا ارزاني داشته اي و من در سپاس آن قصور ورزيده ام. و اما آن يك خصلت كه مرا وا مي دارد تا از تو چيزي خواهم تفضل توست به كسي كه روي به درگاه تو آرد و با اميدي نيكو به سوي تو آيد ، كه هر احسان كه كني از روي تفضل است و هر نعمت كه دهي بي هيچ سابقه. و اين منم ، اي خداوند من ، كه بر درگاه عز تو ايستاده ام ، آن سان كه تسليم شونده به مذلت نشسته اي. در عين شرم زدگي ، چون بينوايان عيالمند دست سؤال دراز كرده ام. اقرار مي كنم كه به تسليم در برابراحسان تو كاري نكرده ام جز آن كه از عصيان تو چشم پوشيده ام و درهمه حال از نعمتهاي تو بي بهره نبوده ام. آيا ، اي خداوند من ، همين كه به درگاه تو به اعمال ناپسند خود اقراركنم مرا سودمند است ؟ و آيا همين كه به درگاه تو به زشتي كردار خويش معترف آيم ، رهايي خواهم يافت ؟ يا در همين جا كه ايستاده ام خشم خودبر من گماشته اي ، يا در همين هنگام كه دست دعا به سوي تو بر داشته ام ، غضب خود قرين من ساخته اي ؟ اي خداوند ، از تو نوميد نمي شوم ، زيرا در توبه به روي من گشوده اي ، بلكه به درگاه تو مي نالم : به سان بنده اي ذليل و بر خود ستم كرده و حرمت پروردگار خود شكسته ، آن كه گناهانش افزون است وافزون تر نمايد و روزگارش روي به ادبار نهاده و در گذشته است ، چندان كه زمان عمل را پايان يافته بيند و عمر را به نهايت رسيده ، و يقين كند كه جز تواش پناهي نيست و از تو گريختن نتواند اينك دست انابت به سوي تو برداشته و از روي اخلاص به درگاه تو توبه مي كند و با دلي پاك در مقام قرب تو ايستاده است و با آوازي نجواگونه و آهسته با تو رازمي گويد. به تواضع قامت خم كرده و سر فرو داشته و پيكر چنبر نموده است. از بيم ، پاهايش مي لرزد و سرشكش گونه هايش را غرقه ساخته است. تو را ندا مي دهد كه : اي مهربان ترين مهربانان ، اي مهربان ترين كسي كه مقصد جويندگان رحمتي و اي صاحب عطوفتي كه مقصود پويندگان استغفاري ، اي خداوندي كه عفوت از انتقام بيش است و خشنوديت از خشم افزون ، اي خداوندي كه از گناهان خلق نيكودر مي گذري و از اين رو زير بار منت تو هستند ، اي خداوندي كه بندگان خويش را به پذيرش توبه خوگر كرده اي و ناصالحانشان را به توبه به صلاح مي آوري ، اي خداوندي كه به اندكي از اعمال نيك آنان خشنودمي گردي و عملي اندكشان را پاداشي گران عنايت مي كني ، اي خداوندي كه اجابت دعاي ايشان را التزام كرده اي و به تفضل خويش جزاي نيكشان وعده داده اي ، من گناهكارترين گناهكاراني كه آمرزيده اي نيستم ، من نكوهيده ترين عذرخواهاني كه از تو پوزش خواسته اند و تو پذيرفته اي نيستم ، من ستمكارترين ستمكاراني كه به درگاه تو توبه كرده اند و به احسانشان نواخته اي نيستم. در اين مكان كه ايستاده ام به درگاه تو توبه مي كنم ، توبه كسي كه از افراط در گناه نادم شده و از آن بار گران معاصي كه بر گردن دارد ترسان است و از ورطه اي كه در آن افتاده سخت شرمنده است. مي داند كه تو عفو كردن از گناهان بزرگ را بزرگ نمي شماري و گذشت از خطاي عظيم دشوارت نمي نمايد و تحمل خطاهاي فاحش ما بر تو گران نمي آيد ومحبوب ترين بندگان تو بنده اي است كه در برابر تو گردنكشي فروهلد و از اصرار بر گناه دوري جويد و همواره از تو آمرزش خواهد. اي خداوند ، از گردنكشي در برابر تو بيزاري مي جويم و از اصراردر گناه به تو پناه مي آورم و از هر قصور كه ورزيده ام آمرزش مي خواهم و در هر خدمت كه فرومانم از تو ياري مي طلبم. اي خداوند درود بفرست بر محمد و خاندانش و هر حقي را كه اداي آن بر من واجب است بر من ببخش ، هر خطايي را كه مستوجب عقوبت توست بر من ببخشاي و مرا از آنچه گناهكاران را وحشت است پناه ده ، زيرا تو همه عفو و بخشايشي ، در تو اميد مغفرت است و خود به گذشت وبخشايش شناخته اي. جز تو به كس حاجت نبرم و گناهانم را جز توآمرزنده اي نيست. نه ، هرگز. بر خود بيمناكم و اين بيم جز از تو نيست ، كه تنها تويي كه بايد از تو ترسيد و تنها تويي كه بايد از تو آمرزش طلبيد. اي خداوند ، بر محمد و خاندانش او درود بفرست و حاجت من برآور ، خواهش من روا فرماي ، گناه من بيامرز ، مرا از ترس ايمن گردان ، كه توبر هر چيزي توانايي و اين بر تو آسان است. آمين رب العالمين. ﴿١﴾