اي خداوندي كه ذكر تو گويندگان ذكر را شرف و بزرگي است ، اي خداوندي كه شكر تو شكرگزاران را رستگاري و پيروزي است ، اي خداوندي كه فرمانبرداري از تو فرمانبرداران را سعادت رهايي است ، درود بفرست بر محمد و خاندانش و دلهاي ما را از ياد هر چيز ديگر به يادخود و زبانهاي ما را از شكر هر كس ديگر به شكر خود و اعضاي ما را ازفرمانبرداري از هر كس ديگر به فرمانبرداري خود مشغول دار. ﴿١﴾

خداوندا ، اگر ما را آسايشي مقدر فرموده اي ، چنان كن كه به هنگام آسايش در امان مانيم : نه گناهي ما را گرفتار سازد و نه ملالتي به ما رسد ، تا فرشتگاني كه گناهان ما را مي نويسند ، با صحيفه اعمال ما بي آنكه درآن گناهي نوشته شده باشد از نزد ما بازگردند و فرشتگاني كه ثوابهاي ما را مي نويسند ، شادمان با صحيفه اي نوشته از اعمال نيك ما به نزد توآيند. ﴿٢﴾

چون روزهاي زندگي ما سپري شد و مدت عمر ما سر آمد و صلاي دعوت تو ما را فراخواند همان دعوتي كه از آن گريزي و از اجابت آن گريزي نيست بر محمد و خاندانش درود بفرست و سرانجام آنچه را كه كاتبان اعمال ما براي ما رقم زده اند توبه اي پذيرفته شده قرار ده كه زان پس ما را به كيفر گناهي كه مرتكب شده ايم يا پادافره معصيتي كه كرده ايم باز نداري. ﴿٣﴾

و در آن روز كه بندگانت را مي آزمايي ، پرده اي را كه بر گناه ما كشيده اي در برابر همگنان بر مگير. تويي كه برهر كس كه تو را بخواند مهرباني و تويي كه به هر كس كه تو را ندا دهدپاسخ مي گويي. ﴿٤﴾