ي خداوند ، اگر مشيت تو بر آن قرار گيرد و ما را عفو كني ، از فضل توست و اگر مشيت تو بر آن قرار گيرد و ما را عقوبت كني ، از عدل توست. بر ما منت بنه و عفو خود نصيب ما كن و به بخشايش خويش ازعذابت نجات بخش ، كه ما را طاقت آن نيست كه به عدل خود با ما رفتاركني و اگر بخشايش تو نباشد ، هيچ يك از ما را نجات نباشد. اي بي نياز بي نيازان ، اينك ما بندگان تو در دست توايم ، و من محتاج ترين محتاجان به درگاه تو هستم. به گشايشي كه در كار ما دهي بينوايي ما جبران كن و ما را از درگه خود مران كه نوميد گرديم. و هرگاه چنين شود ، آن را كه به اميد نيكبختي روي به سوي تو نهاده بدبخت ساخته اي و آن را كه از فضل تو بخشايش طلبيده محروم داشته اي. دراين حالت ، ما راندگان درگاه توبه كه روي آوريم و از در تو به كجا رويم ؟ اي خداوند ، تو منزهي. ما همان بيچارگان هستيم كه اجابتشان واجب داشته اي و همان بدحالان كه وعده بهروزيشان داده اي. شبيه ترين چيزها به خواست و اراده تو و سزاوارترين كارها درعرصه عز و جلال تو ، رحمت آوردن تو بر كسي است كه از تو رحمت طلبد و فرياد رسيدن تو كسي را كه از تو فرياد خواهد. پس بر زاري ما به درگاهت ، رحمت آوري. و چون خويشتن بر آستان تو افكنده ايم بي نيازمان فرما. اي خداوند ، چون بر معصيت تو از پي شيطان رفتيم شيطان بر ماشماتت كرد. پس درود بفرست بر محمد و خاندانش و اكنون كه شيطان را به خاطر فرمانبرداري تو واگذاشته ايم و از او دل بركنده ايم و به سوي تو آمده ايم ، هرگز مباد كه او را بر ما مجال شماتت باشد. ﴿١﴾