صحیفه سجادیه
دعاي - 7
|
يَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَكَارِهِ ، وَ يَا مَنْ يَفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ ، وَ يَا مَنْ يُلْتَمَسُ مِنْهُ الْمَخْرَجُ إِلَي رَوْحِ الْفَرَجِ. ذَلَّتْ لِقُدْرَتِكَ الصِّعَابُ ، وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِكَ الْأَسْبَابُ ، وَ جَرَي بِقُدرَتِكَ الْقَضَاءُ ، وَ مَضَتْ عَلَي إِرَادَتِكَ الْأَشْيَاءُ. فَهِيَ بِمَشِيَّتِكَ دُونَ قَوْلِكَ مُؤْتَمِرَهٌ ، وَ بِإِرَادَتِكَ دُونَ نَهْيِكَ مُنْزَجِرَهٌ. أَنْتَ الْمَدْعُوُّ لِلْمُهِمَّاتِ ، وَ أَنْتَ الْمَفْزَعُ فِي الْمُلِمَّاتِ ، لَا يَنْدَفِعُ مِنْهَا إِلَّا مَا دَفَعْتَ ، وَ لَا يَنْكَشِفُ مِنْهَا إِلَّا مَا كَشَفْتَ وَ قَدْ نَزَلَ بِي ﴿١﴾
اي خداوندي كه گره كارهاي فرو بسته به تو گشوده مي شود وسختيها به تو آسان مي گردد ، اي خداوندي كه از تو خواهند رهايي ازتنگناها را و يافتن آسودگي را به قدرت تو دشواري خوارمايه گردد و به لطف تو اسباب كارها ساخته آيد. قضا به قدرت تو جاري است و هر چيزي بر وفق اراده تو پديد آمده است : به مشيت تو فرمانبر است و به گفتارآمرانه اش نياز نيست ، به اراده تو بازداشتني است و به گفتاربازدارنده اش نياز نيست. تويي آن كه در مهمات بخوانند و در سختيها به او پناه جويند. هيچ بلايي از سرما نرود جز آنكه تواش براني و هيچ اندوهي از دل ما رخت نبندد مگر آنكه تواش از ميان برداري. ﴿١﴾ يَا رَبِّ مَا قَدْ تَكَأَّدَنِي ثِقْلُهُ ، وَ أَلَمَّ بِي مَا قَدْ بَهَظَنِي حَمْلُهُ. وَ بِقُدْرَتِكَ أَوْرَدْتَهُ عَلَيَّ وَ بِسُلْطَانِكَ وَجَّهْتَهُ إِلَيَّ. فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ ، وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ ، وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ ، وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ ، وَ لَا مُيَسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ ، وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ. ﴿٢﴾
اي پروردگار من ، بر من محنتي رسيده كه بار گرانش مرا از پاي در آورده است و به رنجي در افتاده ام كه بر خود هموار نتوانم كرد. توخود به قدرت خويش آن محنت و رنج بر من وارد آورده اي و به سوي من روانه داشته اي. آنچه را تو وارد آورده اي كس بازگرداندن نتواند وآنچه را تو روانه داشته اي كس دفع نتواند و آن در را كه تو بسته اي كس گشادن نتواند و آن در را كه تو گشاده اي كس بستن نتواند. چون كسي را به رنج افكني كس راحتش نرساند و چون كسي را خوار داري كس عزيز نگرداند. ﴿٢﴾ فَصَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ افْتَحْ لِي يَا رَبِّ بَابَ الْفَرَجِ بِطَوْلِكَ ، وَ اكْسِرْ عَنِّي سُلْطَانَ الْهَمِّ بِحَوْلِكَ ، وَ أَنِلْنِي حُسْنَ النَّظَرِ فِيمَا شَكَوْتُ ، وَ أَذِقْنِي حَلَاوَهَ الصُّنْعِ فِيمَا سَأَلْتُ ، وَ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَهً وَ فَرَجاً هَنِيئاً ، وَ اجْعَلْ لِي مِنْ عِنْدِكَ مَخْرَجاً وَحِيّاً. ﴿٣﴾
پس درود بفرست بر محمد و خاندانش. اي پروردگارمن ، به فضل خويش در آسايش بر من بگشاي و به قدرت خويش سطوت اندوه را بر من بشكن و در آنچه زبان شكايت گشوده ام به رحمت نظر كن و مرا حلاوت استجابت در هر چه خواسته ام بچشان و ازنزد خويش رحمتي و گشايشي خوشگوار بر من ارزاني دار و راه رهايي در پيش پاي من بگشاي. ﴿٣﴾ وَ لَا تَشْغَلْنِي بِالِاهْتِمَامِ عَنْ تَعَاهُدِ فُرُوضِكَ ، وَ اسْتِعْمَالِ سُنَّتِكَ. فَقَدْ ضِقْتُ لِمَا نَزَلَ بِي يَا رَبِّ ذَرْعاً ، وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ مَا حَدَثَ عَلَيَّ هَمّاً ، وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَي كَشْفِ مَا مُنِيتُ بِهِ ، وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِيهِ ، فَافْعَلْ بِي ذَلِكَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْكَ ، يَا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ﴿٤﴾
چنان مكن كه به سبب اندوه از انجام دادن فرايض و مستحبات تو بازمانم ، كه من اي پروردگار ، در برابر اين محنت كه بر من وارد آمده بي طاقتم و پيمانه شكيباييم از آن اندوه كه نصيب من گرديده اينك لبريز است. تنها تويي كه تواني آن اندوه را ازميان برداري و آن بلا را كه بدان گرفتار آمده ام دفع كني. پس مرا از بندبلا وارهان اگر چه شايسته آن نباشم. ﴿٤﴾ |
|
