صحیفه سجادیه
دعاي - 2
|
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي مَنَّ عَليْنَا بِمُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ دُونَ الْأُمَمِ الْمَاضِيَهِ وَ الْقُرُونِ السَّالِفَهِ ، بِقُدْرَتِهِ الَّتِي لَا تَعْجِزُ عَنْ شَيْ ءٍ وَ إِنْ عَظُمَ ، وَ لَا يَفُوتُهَا شَيْ ءٌ وَ إِنْ لَطُفَ . ﴿١﴾
حمد و سپاس خداوندي را كه بر ما منت نهاد و پيامبر خود محمدصلي الله عليه و آله را به رسالت بر ما فرستاد. اين نعمت ويژه ما بود وامتهاي گذشته كه در قرنهاي پيشين مي زيستند بي بهره از آن بودند. اين همه برآمده از قدرت اوست كه ناتوان نبود در هر كار هر چند سترگ بود و فرو نگذارد هيچ كاري را هر چند خرد بود . ﴿١﴾ فَخَتَمَ بِنَا عَلَي جَمِيعِ مَنْ ذَرَأَ ، وَ جَعَلَنَا شُهَدَاءَ عَلَي مَنْ جَحَدَ ، وَ كَثَّرَنَا بِمَنِّهِ عَلَي مَنْ قَلَّ . ﴿٢﴾
پس ما را خاتم همه آفريدگان قرار داد و گواهان بر منكران . و به كرم خود شمار ما را از آنان كه شمارشان فرو كاست فزوني بخشيد . ﴿٢﴾ اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ أَمِينِكَ عَلَي وَحْيِكَ ، وَ نَجِيبِكَ مِنْ خَلْقِكَ ، وَ صَفِيِّكَ مِنْ عِبَادِكَ ، إِمَامِ الرَّحْمَهِ ، وَ قَائِدِ الْخَيْرِ ، وَ مِفْتَاحِ الْبَرَكَهِ . كَمَا نَصَبَ لِأَمْرِكَ نَفْسَهُ وَ عَرَّضَ فِيكَ لِلْمَكْرُوهِ بَدَنَهُ وَ كَاشَفَ فِي الدُّعَاءِ إِلَيْكَ حَامَّتَهُ وَ حَارَبَ فِي رِضَاكَ أُسْرَتَهُ وَ قَطَعَ فِي إِحْيَاءِ دِينِكَ رَحِمَهُ . وَ أَقْصَي الْأَدْنَيْنَ عَلَي جُحُودِهِمْ وَ قَرَّبَ الْأَقْصَيْنَ عَلَي اسْتِجَابَتِهِمْ لَكَ . وَ وَالَي فِيكَ الْأَبْعَدِينَ وَ عَادَي فِيكَ الْأَقْرَبِينَ و أَدْأَبَ نَفْسَهُ فِي تَبْلِيغِ رِسَالَتِكَ وَ أَتْعَبَهَا بِالدُّعَاءِ إِلَي مِلَّتِكَ . ﴿٣﴾
بار خدايا ، بر محمد كه امين وحي توست ، برگزيده از ميان آفريدگان توست ، دوست مخلص از ميان همه بندگان توست ، آن امام رحمت و پيشواي خير و كليد بركات ، درود بفرست ، آن سان كه او جان خويش در فرمان تو نهاد و جسم خويش به راه تو هدف تير بلا گردانيد و در دعوت به دين تو با خويشاوندان خود آشكارا خصومت ورزيد و براي خشنودي تو با خاندان خويش به پيكار برخاست و تا دين تو رازنده دارد ، پيوند از خويش و پيوند ببريد. نزديكان انكارپيشه را از خوددور داشت و دوران دعوت پذير را به خود نزديك ساخت . در راه تو بابيگانگان دوستي ورزيد و با نزديكان دشمني . و تا حق رسالت تو بگزارد ، خويشتن را به رنج افكند . جان خويش در بوته تعب نهاد تا به كيش تودعوت كند. ﴿٣﴾ وَ شَغَلَهَا بِالنُّصْحِ لِأَهْلِ دَعْوَتِكَ وَ هَاجَرَ إِلَي بِلَادِ الْغُربَهِ ، وَ مَحَلِّ النَّأْيِ عَنْ مَوْطِنِ رَحْلِهِ ، وَ مَوْضِعِ رِجْلِهِ ، وَ مَسْقَطِ رَأْسِهِ ، وَ مَأْنَسِ نَفْسِهِ ، إِرَادَهً مِنْهُ لِإِعْزَازِ دِينِكَ ، وَ اسْتِنْصَاراً عَلَي أَهْلِ الْكُفْرِ بِكَ . حَتَّي اسْتَتَبَّ لَهُ مَا حَاوَلَ فِي أَعْدَائِكَ وَ اسْتَتَمَّ لَهُ مَا دَبَّرَ فِي أَوْلِيَائِكَ . ﴿٤﴾
خويشتن به كار داشت تا امت را اندرز دهد. به ديار غربت رخت كشيد و موطن مألوف و زادبوم و سراي انس خود رها كرد ، تا دين تو را نصرت دهد و بر آنان كه بر تو كفر مي ورزيدند غلبه جويد ، تا به هر چه در حق دشمنان تو خواسته بود به تمام دست يافت و هر چه در باره دوستان تو انديشيده بود ، به كمال حاصل آمد . ﴿٤﴾ فَنَهَدَ إِلَيْهِمْ مُسْتَفْتِحاً بِعَوْنِكَ ، وَ مُتَقَوِّياً عَلَي ضَعْفِهِ بِنَصْرِكَ فَغَزَاهُمْ فِي عُقْرِ دِيَارِهِمْ . وَ هَجَمَ عَلَيْهِمْ فِي بُحْبُوحَهِ قَرَارِهِمْ حَتَّي ظَهَرَ أَمْرُكَ ، وَ عَلَتْ كَلِمَتُكَ ، وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ . ﴿٥﴾
پس بدان هنگام كه به ياري تو پيروزي مي طلبيد و به نيروي نصرت تو بر ناتواني خويش چيره مي گشت ، آهنگ جنگ ايشان كرد . با آنان در دل خانه هايشان غزاكرد و به ناگاه در ميان منازلشان بر سرشان تاخت ، تا دين تو آشكارگرديد و كلمه تو برتر شد ، اگر چه مشركان را ناخوش افتاد . ﴿٥﴾ اللَّهُمَّ فَارْفَعْهُ بِمَا كَدَحَ فِيكَ إِلَي الدَّرَجَهِ الْعُلْيَا مِنْ جَنَّتِكَ حَتَّي لَا يُسَاوَي فِي مَنْزِلَهٍ ، وَ لَا يُكَافَأَ فِي مَرْتَبَهٍ ، وَ لَا يُوَازِيَهُ لَدَيْكَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ ، وَ لَا نَبِيٌّ مُرْسَلٌ . وَ عَرِّفْهُ فِي أَهْلِهِ الطَّاهِرِينَ وَ أُمَّتِهِ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ حُسْنِ الشَّفَاعَهِ أَجَلَّ مَا وَعَدْتَهُ يَا نَافِذَ الْعِدَهِ ، يَا وَافِيَ الْقَوْلِ ، يَا مُبَدِّلَ السَّيِّئَاتِ بِأَضْعَافِهَا مِنَ الْحَسَنَاتِ إِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ﴿٦﴾
بار خدايا محمد را به پاداش رنجي كه در راه تو كشيد به عالي ترين درجات بهشت خود فرابر ، آن سان كه هيچ كس را نرسد تا به منزلت بااو برابري جويد و به مرتبت با او همبري كند و هيچ ملك مقرب و پيامبرمرسلي در نزد تو با او برابري نتواند . بار خدايا ، افزون از آنچه او را وعده داده اي كه شفاعتش را در حق اهل بيت پاك و امت با ايمانش بپذيري ، عطا فرماي. اي خداوندي كه هيچ وعده اي خلاف نكني و به هر چه گويي وفاكني. اي دگرگون كننده بديها به چند برابر نيكيها انك ذو الفضل العظيم و الجواد الكريم . ﴿٦﴾ |
|
