حکمت ها
حکمت - 85
|
حكمت : 85 وَ حَكي عنْهُ اءَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ الْباقِرِ ع اءَنَّهُ قَالَ : كانَ فِي الْاءَرْضِ اءَمانانِ مِنْ عَذابِ اللَّهِ وَ قَدْ رُفِعَ اءَحَدُهُما فَدُونَكُمُ الْآخَرَ فَتَمَسَّكُوابِهِ . اءَمَّا الْاءَمانُ الَّذِي رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ اءَمّا الْاءَمانُ الْباقِي فَالاسْتِغْفَارُ ، قالَ اللَّهُ تَعالَي : وَ ما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ اءَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . قال الرضي : و هذا من محاسن الاستخراج و لطائف الاستنباط . ﴿٨٥﴾
ابو جعفر ، امام محمد باقر " ع " از آن حضرت حكايت كند كه فرمود : بر روي زمين مردم را از عذاب خدا ، دو چيز مايه امان بود يكي از آن دو برداشته شد و ديگري برجاست آنرا بگيريد و بدان تمسك جوييد . آن امان كه برداشته شد رسول الله " صلي الله عليه و آله " بود . و آن امان كه برجاي ماند ، استغفار است . خداي تعالي فرمايد " تا آنگاه كه تو در ميانشان هستي ، خدا عذابشان نكند و تا آنگاه كه از خدا آمرزش مي طلبند خدا عذابشان نخواهد كرد " 3 " سيد رضي گويد : امام " ع " اين معني را چه نيكو بيرون كشيده اند و استنباط كرده اند . ﴿٨٥﴾ |
|
