حكمت : 472 وَ قَالَ ع : إِذَا احْتَشَمَ الْمُؤْمِنُ اءَخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ . قال الرضي يُقالُ : حَشَمَهُ وَ اءَحْشَمَهُ إ ذا اءَغْضَبَهُ وَ قِيلَ : اءَخْجَلَهُ وَ اءحْتَشَمَهُ طَلَبَ ذلِكَ لَهُ وَ هُوَ مَظِنَّهُ مُفارَقَتِهِ . وَ هذَا حِينُ انْتِهاء الغايَهِ بِنا إ لَي قَطعِ الْمُختارِ مِن كَلامِ اءميرِ المؤ مِنينَ عَليهِ السَّلامُ ، حامِدينَ للّهِ سُبحانهُ علي ما منَّ بِه مِن تَوفيقِنا لِضمِّ ما انتَشَر مِن اءطْرافِهِ ، و تقريب ما بَعُدَ مِن اءقطارِهِ ، وَ مُقَرَّرينَ العزمَ كما شرطنا اءوَّلا علي تفضِيلِ اءوراقٍ من البياضِ في آخِرِ كلِّ بابٍ من الا بْوابِ ، ليَكُونَ لاقتناصِ الشَّاردِ ، و استلْحاقِ الواردِ ، و ما عَسَي اءن يظْهرَ لنا بعْدَ الغُموضِ ، وَ يَقَعَ إ ليْنَا بعْدَ الشُّذوذِ ، و ما تِوْفيقِنا إ لا باللّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْنا ، وَ هُوَ حَسَبْنا وَ نِعَم الوكيلُ ، و ذَلكَ في رَجَبٍ سَنَهَ اءرْبَعَمِائه مِن الهجْرَهِ ، و صَلّي اللّهُ عَلَي سَيِّدِنا مُحمَّدٍ خاتمِ الرُّسُلِ ، والهَادي إ لَي خَيرِ السُّبُلِ ، و آلِهِ الطَّاهِرينَ ، و اءصْحابِهِ نُجُومِ اليَقينِ . ﴿٤٧٢﴾
و فرمود " ع " هنگامي كه مؤ من برادر خود را به خشم ي آورد ، سبب جدايي او مي شود . رضي گويد : گويند " حشمه " و " احشمه " زماني كه او را به خشم آورد يا گويند كه شرمگين شدن و به خشم آوردن براي او خواهد و آن نشانه اين است كه قصد جدايي دارد . اكنون زمان آن رسيد كه گزيده سخنان اميرالمؤ منين " ع " را پايان دهيم ، سپاس مي گوييم خداي سبحان را كه بر ما منت نهاد و توفيق عنايت كرد ، تا هر چه از كلام امام " ع " پراكنده بود ، در يك جاي گرد آوريم و عباراتي ، كه دور از هم بودند به هم نزديك سازيم . و همانگونه كه در آغاز كتاب آورديم ، برگهايي نانوشته در آخر هر باب بيفزاييم تا اگر مطلبي از دست رفته را يافتيم به آن بپيونديم ، شايد سخني از ما پوشيده مانده ، سپس ، آشكار گردد و پس از دور نمودن به دست آيد . هيچ توفيقي حاصل نمي شود ، مگر به ياري خداي تعالي . به او توكل كرديم . او ما را بسنده است و كارسازي نيكوست . و اين در ماه رجب سال چهار صد از هجرت است درود خدا بر سيد و سرور ما ، محمد " ص " خاتم پيامبران و راهنماي بهترين راهها و بر خاندان پاك و ياران او كه ستارگان آسمان يقين اند . فَصْلٌ نَذْكُرُ فِيهِ شَيئا مِنْ اختيار غريب كلامه ع المحتاج إ لي التَّفْسير در اين فصل گزيده اي از سخنان امام " ع " را مي آوريم كه در آنها الفاظ غريب آمده و نياز به تفسير دارد ﴿٤٧٢﴾