حكمت : 464 وَ قَالَ ع : فِي دُعَاءٍ اسْتَسْقَي بِهِ : اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلُلَ السَّحَائبِ دُونَ صِعَابِهَا . قال الرضي : و هذَا مِنَ الْكَلامِ الْعَجِيبِ الفصاحه و ذَلكَ اءنَّهُ ع شَبَهَ السَّحائِبَ ذَوَاتِ الرُّعُودِ وَ الْبَوارِقِ ، وَالرِّياحِ وَالصَّواعِقِ ، بالا بِلِ الصَّعابِ الَّتِي تَقْمِصُ بِرِحالِها وَ تَتَوَقَّصُ بِرُكْبانِها و شَبَّهَ السَّحائبَ الخالِيَهَ مِنْ تِلْكَ الرَّوَائِعِ بالا بِلِ الذُّلُلِ الَّتِي تُحْتَلِبُ طَيِّعَهً وَ تُقْتَعَدُ مُسْمِحِهً . ﴿٤٦٤﴾
و در طلب باران فرمود " ع " بار خدايا ، ما را باران ده از ابرهايي كه به فرمان اند نه از ابرهايي چموش و سخت نافرمان . رضي گويد : اين سخني است در فصاحت شگفت آور . زيرا ابرهاي تندر زاي آذرخش افكن همراه با بادها و صاعقه ها را به اشتران سركش كه بر مي جهند و بارهاي خود مي افكنند و سواران خود را بر زمين مي زنند ، تشبيه كرده و ابرهاي خالي از تندر و آذرخش را به اشتران رام كه ، به آساني ، شيرشان را توان دوشيد و ، به آساني بر آنها سوار توان شد . ﴿٤٦٤﴾