خانه

حکمت ها

حکمت - 456
حكمت : 456 وَ قَالَ ع : إِنَّ لِبَنِي اءُمَيَّهَ مِرْوَدا يَجْرُونَ فِيهِ وَ لَوْ قَدِ اخْتَلَفُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ ثُمَّ كَادَتْهُمُ الضِّبَاعُ لَغَلَبَتْهُمْ . قال الرضي : وَ المِرْوَدُ هاهنا مِفْعَلٌ مِنَ الا رْوَادِ وَ هُوَ الا مهالُ وَ الا نْظَهارُ وَ هذا مِن اءَفْصَحِ الْكَلام وَ اءَغْرَبِهِ ، فَكَاءَنَّهُ ع شَبَهَ الْمُهْلَهَ الَّتي هُمْ فِيها بِالْمِضْمارِ الّذِي يجْرُون فيه إ لي الغايه ، فإ ذا بَلَغُوا مُنْقَطعَها انْتَقَض نِظامُهُمْ بَعدَها . ﴿٤٥٦﴾
و فرمود " ع " بني اميه را مهلتي است كه در آن اسب قدرت مي تازند ، هر چند ، ميانشان اختلاف افتد . سپس ، كفتاران به جنگشان برخيزند و مغلوبشان سازند . سيد رضي گويد : " مرود " بر وزن " مفعل " از مصدر " ارواد " است و آن به معني مهلت دادن است و اين از فصيحترين و غريبترين سخنان اوست . گويي ، مهلتي را كه در آن هستند به ميدان مسابقه تشبيه كرده است كه در آن براي رسيدن به هدف ، اسب مي تازند كه چون به پايان رسند رشته انتظامشان گسسته شود . ﴿٤٥٦﴾
 
00:00
تکرار:
چند آيه:
سرعت:
زوم:
تنظیمات