حكمت : 407 وَ قَالَ ع فِي صِفَهِ الدُّنْيَا : الدُّنْيَا تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ ، إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَرْضَهَا ثَوَابا لِاءَوْلِيَائِهِ ، وَ لاَ عِقَابا لِاءَعْدَائِهِ ، وَ إِنَّ اءَهْلَ الدُّنْيَا كَرَكْبٍ ، بَيْنَا هُمْ حَلُّوا إِذْ صَاحَ بِهِمْ سَائِقُهُمْ فَارْتَحَلُوا . ﴿٤٠٧﴾
و فرمود " ع " دنيا مي فريبد و زيان مي رساند و مي گذرد . خداي سبحان ، دنيا را نه پاداش دوستان خود قرار داده و نه شكنجه و عذاب دشمنان خود ، مردم دنيا چون كاروانياني هستند كه تا فرود آيند و بار بگشايند ، سالار كاروان ، بانگ رحيل در دهد و بناچار ، كوچ كنند . ﴿٤٠٧﴾