حكمت : 397 وَ قَالَ ع : لِعَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ رَحِمَهُ اللَهُ وَ قَدْ سَمِعَهُ يُرَاجِعُ الْمُغِيرَهَ بْنَ شُعْبَهَ كَلاَما : دَعْهُ يَا عَمَّارُ ، فَإِنَّهُ لَمْ يَأْخُذْ مِنَ الدِّينِ إِلا مَا قَارَبَتْهُ مِنَ الدُّنْيَا ، وَ عَلَي عَمْدٍ لَبَسَ عَلَي نَفْسِهِ لِيَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِرا لِسَقَطَاتِهِ . ﴿٣٩٧﴾
شنيد كه عمار بن ياسر " 23 " با مغيره بن شعبه " 24 " گفتگو مي كند ، آن حضرت به عمّارفرمود : اي عمار ، مغيره را به حال خود واگذار . زيرا او از دين نگرفته ، مگر همان كه او را به دنيا نزديك مي كند . بعمد ، حق را بر خود مشتبه ساخته تا براي خطاهاي خود عذري بياورد . ﴿٣٩٧﴾