حكمت : 394 وَ قَالَ ع : لِبَعْضِ مُخَاطِبِيهِ وَ قَدْ تَكَلَّمَ بِكَلِمَهٍ يُسْتَضْغَرُ مِثْلُهُ عَنْ قَوْلِ مِثْلِهَا : لَقَدْ طِرْتَ شَكِيرا وَ هَدَرْتَ سَقْبا . قال الرضي : وَ الشَّكِيرُ هاهنا : اءولُ مَا يَنْبُتُ مِنْ رِيشِ الطَّائِرِ قَْبلَ اءَنْ يَقْوَي و يَسْتَحْصِفَ . وَالسَّقْبُ الصَّغيرُ مِنَ الا بِلِ وَ لا يَهْدِرُ إ لا بَعْدَ اءَنْ يَسْتَفْحِلَ . ﴿٣٩٤﴾
به يكي از مخاطبان خود كه سخني بر زبان آورد ، كه چون اويي از گفتن چنان سخني حقيرترمي نمود ، فرمود : هنوز پر بر نياورده پريدي ، و در كرّگي بانگ كردي . رضي گويد : در اين عبارت " شكير " نخستين پرهاي پرنده است ، پيش از آنكه قوت گيرد و محكم شود . و " سقب " كره شتر است زيرا شتر تا بزرگ نشود ، بانگ نكند . ﴿٣٩٤﴾