حكمت : 366 وَ قَالَ ع : فِي كَلاَمٍ آخَرَ لَهُ يَجْرِي هَذَا الْمَجْرَي : فَمِنْهُمُ الْمُنْكِرُ لِلْمُنْكَرِ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ فَذَلِكَ الْمُسْتَكْمِلُ لِخِصَالِ الْخَيْرِ . وَ مِنْهُمُ الْمُنْكِرُ بِلِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ وَ التَّارِكُ بِيَدِهِ ، فَذَلِكَ مُتَمَسِّكٌ بِخَصْلَتَيْنِ مِنْ خِصَالِ الْخَيْرِ ، وَ مُضَيِّعٌ خَصْلَهً . وَ مِنْهُمُ الْمُنْكِرُ بِقَلْبِهِ وَ التَّارِكُ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ فَذَلِكَ الَّذِي ضَيَّعَ اءَشْرَفَ الْخَصْلَتَيْنِ مِنَ الثَّلاَثِ ، وَ تَمَسَّكَ بِوَاحِدَهٍ . وَ مِنْهُمْ تَارِكٌ لِإِنْكَارِ الْمُنْكَرِ بِلِسَانِهِ وَ قَلْبِهِ وَ يَدِهِ ، فَذَلِكَ مَيِّتُ الْاءَحْيَاءِ . وَ مَا اءَعْمَالُ الْبِرِّ كُلُّهَا وَ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عِنْدَ الْاءَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيِ عَنْ الْمُنْكَرِ إِلا كَنَفْثَهٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيِّ ، وَ إِنَّ الْاءَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ لاَ يُقَرِّبَانِ مِنْ اءَجَلٍ ، وَ لاَ يَنْقُصَانِ مِنْ رِزْقٍ ، وَ اءَفْضَلُ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ كَلِمَهُ عَدْلٍ عِنْدَ إِمَامٍ جَائِرٍ . ﴿٣٦٦﴾
در سخني ديگر هم در اين معني گويد : كسي است كه كار زشت را نكوهيده دارد و به دست و زبان و دل خود از آن اعراض مي كند . چنين كسي خصال نيكو را به كمال رسانيده است . و كسي است كه به زبان و دل انكارش مي كند نه به دست . چنين كسي را دو خصلت از خصال نيكوست او يك خصلت را ضايع گذاشته است . و كسي كه فقط به دل انكار كند ، نه به دست و زبان ، چنين كسي دو خصلت را كه شريفترند ، تباه كرده است و كسي كه منكر را به زبان انكار كند و نه به دست و نه به دل ، چنين كسي مرده اي است در ميان زندگان . همه اعمال نيكو در برابر امر به معروف و نهي از منكر ، همانند دميدني است بر درياي مواج ، امر به معروف و نهي از منكر نه مرگ كسي را نزديك مي سازد و نه از روزي كسي مي كاهد . از همه اينها برتر ، سخن از دادگري گفتن است ، رو در روي حاكمي ستمكار . ﴿٣٦٦﴾