حكمت : 362 وَ رُوِيَ اءَنَّهُ ع قَلَّمَا اعْتَدَلَ بِهِ الْمِنْبَرُ إِلا قَالَ اءَمَامَ الْخُطْبَهِ : اءَيُّهَا النَّاسُ ، اتَّقُوا اللَّهَ فَمَا خُلِقَ امْرُؤٌ عَبَثا فَيَلْهُوَ ، وَ لاَ تُرِكَ سُدًي فَيَلْغُوَ ، وَ مَا دُنْيَاهُ الَّتِي تَحَسَّنَتْ لَهُ بِخَلَفٍ مِنَ الْآخِرَهِ الَّتِي قَبَّحَهَا سُوءُ النَّظَرِ عِنْدَهُ ، وَ مَا الْمَغْرُورُ الَّذِي ظَفِرَ مِنَ الدُّنْيَا بِاءَعْلَي هِمَّتِهِ كَالْآخَرِ الَّذِي ظَفِرَ مِنَ الْآخِرَهِ بِاءَدْنَي سُهْمَتِهِ . ﴿٣٦٢﴾
گويند كمتر اتفاق مي افتاد كه امام بر منبر نشيند و پيش از اداي سخن ، مردم را چنين اندرزيندهد : اي مردم ، از خداي بترسيد . هيچكس به عبث آفريده نشده تا سرگرم لهو و بازيچه گردد و او را به خود وانگذاشته اند تا به كارهاي لغو و بيهوده پردازد . مباد كه دنيا در نظرش به گونه اي آراسته آيد كه آن را جانشين آخرت ، كه زشتش انگاشته ، قرار دهد . آن فريب خورده اي كه در دنيا به بالاترين پيروزي رسيده ، هرگز به پايه كسي كه از آخرت اندك سهمي يافته ، نرسد . ﴿٣٦٢﴾