حكمت : 36 وَ قَالَ ع : وَ قَدْ لَقِيَهُ عِنْدَ مَسِيرِهِ إِلَي الشَّامِ دَهَاقِينُ الْاءَنْبَارِ فَتَرَجَّلُوا لَهُ وَ اشْتَدُّوا بَيْنَيَدَيْهِ : مَا هَذَا الَّذِي صَنَعْتُمُوهُ ؟ فَقَالُوا : خُلُقٌ مِنَّا نُعَظِّمُ بِهِ اءُمَرَاءَنَا . فَقَالَ : وَاللَّهِ مَا يَنْتَفِعُ بِهَذَا اءُمَرَاؤُكُمْ ، وَ إِنَّكُمْ لَتَشُقُّونَعَلَي اءَنْفُسِكُمْ فِي دُنْيَاكُمْ وَ تَشْقَوْنَ بِهِ فِي آخِرَتِكُمْ ، وَ مَا اءَخْسَرَ الْمَشَقَّهَ وَرَاءَهَا الْعِقَابُ ، وَ اءَرْبَحَ الدَّعَهَ مَعَهَا الْاءَمَانُ مِنَ النَّارِ . ﴿٣٦﴾
هنگامي كه به شام مي رفت ، دهقانان شهر انبار به ديدارش آمدند . از اسبها پياده شدند وپيشاپيش او دويدند . پرسيد : اين چه كار است كه مي كنيد ؟ گفتند كه اين عادت ماست در بزرگداشت فرمانروايانمان . امام " ع " فرمود : اين كاري است كه اميرانتان از آن سود نبردند و شما خود را در زندگي خود به مشقت مي افكنيد و در آخرت به بدبختي گرفتار مي آييد . چه زيانبار است مشقتي كه در پي آن عذاب باشد و چه سودمند است آسودگي همراه با ايمني از عذاب خدا . ﴿٣٦﴾