و فرمود " ع " اي مردم ، متاع اين جهاني همانند گياهي است خشك و بيماري انگيز . پس ، از چراگاهي دوري گزينيد كه رخت بر بستن از آن خوشتر است از قرار گرفتن در آن و به اندك روزي آن خرسند شدن ، بهتر است از ثروت آن . آنكه مال فراوان اندوخته ، محكوم به فقر است و هر كه از آن بي نيازي جسته به آسودگي رسيده . كسي را كه به زيورها و آرايه هايش فريفته شود ، نابينايي در پي است . هر كه دوستيش را شعار خود سازد ، دل خود را از اندوه پر ساخته و اين اندوه در اعماق قلبش بماند ، اندوهي بر او چيره شود و به خود مشغولش دارد و اندوهي محزونش نمايد و همچنان ، با او در ستيز و كشاكش بود تا راه نفسش بسته آيد و او را در گورستاني افكنند ، در حالي كه ، شاهرگ حياتش بريده شده است . گرفتن جانش بر خداوند آسان بود و به گورستان بردنش براي يارانش سهل . مؤ من دنيا را به ديده عبرت مي نگرد ، و به هر چه روزي روزانه اوست ، خرسند است و با خشم و كينه ، سخن دنيا را مي شنود ، اگر گويند كه توانگر شد ، بي درنگ ، بانگ برآيد كه تهي دست گرديد و اگر به زندگيش شادمان شوند بايد به سوگ مردنش نشست . چنين است حال آدمي در اين جهان و حال آنكه ، روزي كه در آن نوميد شوند هنوز در نرسيده است . ﴿٣٥٩﴾