حكمت : 325 وَ قَالَ ع فِي صِفَهِ الْمُؤْمِنِ : الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِي وَجْهِهِ ، وَ حُزْنُهُ فِي قَلْبِهِ ، اءَوْسَعُ شَيْءٍ صَدْرا ، وَ اءَذَلُّ شَيْءٍ نَفْسا ، يَكْرَهُ الرِّفْعَهَ ، وَ يَشْنَأُ السُّمْعَهَ ، طَوِيلٌ غَمُّهُ ، بَعِيدٌ هَمُّهُ ، كَثِيرٌ صَمْتُهُ ، مَشْغُولٌ وَقْتُهُ ، شَكُورٌ صَبُورٌ ، مَغْمُورٌ بِفِكْرَتِهِ ، ضَنِينٌ بِخَلَّتِهِ ، سَهْلُ الْخَلِيقَهِ ، لَيِّنُ الْعَرِيكَهِ ، نَفْسُهُ اءَصْلَبُ مِنَ الصَّلْدِ ، وَ هُوَ اءَذَلُّ مِنَ الْعَبْدِ . ﴿٣٢٥﴾
در صفت مؤ من چنين فرمود : مؤ من را شادماني در چهره است و اندوه در دل حوصله اش از همه بيش است و نفسش از همه خوارتر . برتري جويي را خوش ندارد و از خودنمايي بيزار است . اندوهش بسيار و همتش بلند و خاموشيش دراز و وقتش مشغول است . مؤ من صبور و شكرگزار است ، همواره در انديشه است و در اظهار نياز امساك كند . نرمخوي و نرم رفتار است . نفسش از صخره سخت تر است ، در عين حال ، خود را از بردگان كمتر مي گيرد . ﴿٣٢٥﴾