حکمت ها

حكمت : 258 وَ سَاءَلَهُ ع رَجُلٌ اءَنْ يُعَرِّفَهُ الْإِيمَانَ فَقَالَ : إِذَا كَانَ غَدٌ فَاءْتِنِي حَتَّي اءُخْبِرَكَ عَلَي اءَسْمَاعِ النَّاسِ ، فَإِنْ نَسِيتَ مَقَالَتِي حَفِظَهَا عَلَيْكَ غَيْرُكَ ، فَإِنَّ الْكَلاَمَ كَالشَّارِدَهِ يَنْقُفُهَا هَذَا وَ يُخْطِئُهَا هَذَا . اقول : وَ قَدْ ذَكَرْنا ما اءَجابَهُ بِهِ فِيما تَقَدَّمْ مِنْ هذَا الْبابِ وَ هُوَ قَوْلُه : " الا يمانُ عَلي اءَرْبَعِ شُعَبٍ " ﴿٢٥٨﴾

مردي از او خواست كه ايمان را به او بشناساند ، فرمود : فردا نزد من آي تا با تو بگويم و مردم هم بشنوند ، تا اگر تو سخن مرا فراموش كني ، ديگران به خاطر بسپارند . زيرا سخن چون شكار رمنده است . يكي آن را مي گيرد ، ديگري از دستش مي دهد . شريف رضي گويد : و پيش از اين پاسخ آن حضرت را آورده ايم . آنجا كه مي گويد ايمان بر چهار شعبه است . ﴿٢٥٨﴾