حكمت : 249 وَ قَالَ ع لِكُمَيْلِ بْنِ زِيَادٍ النَّخَعِيِّ : يَا كُمَيْلُ ، مُرْ اءَهْلَكَ اءَنْ يَرُوحُوا فِي كَسْبِ الْمَكَارِمِ ، وَ يُدْلِجُوا فِي حَاجَهِ مَنْ هُوَ نَائِمٌ ، فَوَ الَّذِي وَسِعَ سَمْعُهُ الْاءَصْوَاتَ مَا مِنْ اءَحَدٍ اءَوْدَعَ قَلْبا سُرُورا إِلا وَ خَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذَلِكَ السُّرُورِ لُطْفا ، فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَهٌ جَرَي إِلَيْهَا كَالْمَاءِ فِي انْحِدَارِهِ حَتَّي يَطْرُدَهَا عَنْهُ كَمَا تُطْرَدُ غَرِيبَهُ الْإِبِلِ . ﴿٢٤٩﴾
و فرمود " ع " به كميل بن زياد نخعي اي كميل ، كسان خود را بگوي كه هنگام عصر براي كسب صفات نيكو بيرون روند و هر شامگاه در برآوردن نياز كساني كه به خواب رفته اند ، بكوشند . سوگند به كسي كه هر آواز را مي شنود ، كه هر كه دلي را شادمان سازد ، خداوند براي او لطفي آفريند و چون مصيبتي بدو رسد ، آن لطف چون آبي به سوي او سرازير شود تا آن مصيبت را ببرد و دور گرداند ، آن سان ، كه اشتر غريب را از چراگاه مي رانند . ﴿٢٤٩﴾