حكمت : 219 وَ قَالَ ع : مَنْ اءَصْبَحَ عَلَي الدُّنْيَا حَزِينا فَقَدْ اءَصْبَحَ لِقَضَاءِ اللَّهِ سَاخِطا ، وَ مَنْ اءَصْبَحَ يَشْكُو مُصِيبَهً نَزَلَتْ بِهِ فَاِنَّما يَشْكُو رَبَّهُ ، وَ مَنْ اءَتَي غَنِيّا فَتَوَاضَعَ لَهُ لِغِنَاهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ ، وَ مَنْ قَرَاءَ الْقُرْآنَ فَمَاتَ فَدَخَلَ النَّارَ فَهُوَ كَانَ مِمَّنْ يَتَّخِذُ آيَاتِ اللَّهِ هُزُوا ، وَ مَنْ لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْيَا الْتَاطَ قَلْبُهُ مِنْهَا بِثَلاَثٍ : هَمِّ لاَ يُغِبُّهُ ، وَ حِرْصٍ لاَ يَتْرُكُهُ ، وَ اءَمَلٍ لاَ يُدْرِكُهُ . ﴿٢١٩﴾
و فرمود " ع " هر كه براي دنيا غمگين گردد ، بر قضاي خداوندي خشم گرفته است و هر كه از مصيبتي كه به او رسيده ، شكايت كند ، از پروردگارش شكايت كرده و هر كه نزد توانگري رود و به سبب مالش فروتني كند ، دو ثلث دينش از دستش رفته است و هر كه قرآن خواند و مرد و به جهنم رفت ، آيات خدا را استهزا مي كرده است و هر كه دلش شيفته دنياست ، سه چيز بر قلبش چيرگي دارد اندوهي كه از او دست بر ندارد و حرصي كه رهايش نكند و آرزويي كه به او نرسد . ﴿٢١٩﴾