حكمت : 202 وَ قَالَ ع : الْجُودُ حَارِسُ الْاءَعْرَاضِ ، وَ الْحِلْمُ فِدَامُ السَّفِيهِ ، وَ الْعَفْوُ زَكَاهُ الظَّفَرِ ، وَ السُّلُوُّ عِوَضُكَ مِمَّنْ غَدَرَ ، وَ الاِسْتِشَارَهُ عَيْنُ الْهِدَايَهِ ، وَ قَدْ خَاطَرَ مَنِ اسْتَغْنَي بِرَاءْيِهِ ، وَ الصَّبْرُ يُنَاضِلُ الْحِدْثَانَ ، وَ الْجَزَعُ مِنْ اءَعْوَانِ الزَّمَانِ ، وَ اءَشْرَفُ الْغِنَي تَرْكُ الْمُنَي ، وَ كَمْ مِنْ عَقْلٍ اءَسِيرٍ عِنْدَ هَوَي اءَمِيرٍ ، وَ مِنَ التَّوْفِيقِ حِفْظُ التَّجْرِبَهِ ، وَ الْمَوَدَّهُ قَرَابَهٌ مُسْتَفَادَهٌ ، وَ لاَ تَأْمَنَنَّ مَلُولاً . ﴿٢٠٢﴾
و فرمود " ع " سخاوتمندي ، پاسدار آبروهاست و بردباري ، دهانبند بي خرد و عفو ، زكات پيروزي . دوري كردن از كسي كه با تو بي وفايي كند ، پاداش توست . مشورت كردن ، عين ره يافتن است . هر كه تنها به راءي و تدبير خويش بسنده كند ، خود را به مخاطره افكنده . شكيبايي ، دور كننده سختيهاي روزگار است . بي تابي كردن از ياوران روزگار است بر آزار آدمي . شريفترين بي نيازيها ترك آرزوهاست . چه بسا عقلها كه گرفتار هوا و هوس اند . تجربه اندوزي نشان پيروزي است . دوستي با مردم ، خود ، گونه اي خويشاوندي است . بر مردم رنجيده و ملول ايمن مباش . ﴿٢٠٢﴾