حکمت ها

حكمت : 182 وَ قَالَ ع : إِنَّمَا الْمَرْءُ فِي الدُّنْيَا غَرَضٌ تَنْتَضِلُ فِيهِ الْمَنَايَا ، وَ نَهْبٌ تُبَادِرُهُ الْمَصَائِبُ ، وَ مَعَ كُلِّ جُرْعَهٍ شَرَقٌ ، وَ فِي كُلِّ اءَكْلَهٍ غُصَصٌ ، وَ لاَ يَنَالُ الْعَبْدُ نِعْمَهً إِلا بِفِرَاقِ اءُخْرَي ، وَ لاَ يَسْتَقْبِلُ يَوْما مِنْ عُمُرِهِ إِلا بِفِرَاقِ آخَرَ مِنْ اءَجَلِهِ ، فَنَحْنُ اءَعْوَانُ الْمَنُونِ ، وَ اءَنْفُسُنَا نَصْبُ الْحُتُوفِ ، فَمِنْ اءَيْنَ نَرْجُو الْبَقَاءَ وَ هَذَا اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ لَمْ يَرْفَعَا مِنْ شَيْءٍ شَرَفا إِلا اءَسْرَعَا الْكَرَّهَ فِي هَدْمِ مَا بَنَيَا وَ تَفْرِيقِ مَا جَمَعَا ؟! ﴿١٨٢﴾

و فرمود " ع " آدمي در اين دنيا همانند هدفي است كه تيرهاي مرگ به سوي آن روان است ، يا چون متاعي است كه رنجها و محنتها براي ربودنش ، پيشدستي كنند هر جرعه آبش ، گلوگير شود و هر لقمه اش در حلق بماند . هيچ بنده اي نعمتي را فراچنگ نياورد ، مگر آنكه ، نعمت ديگري را از دست بدهد و به استقبال هيچ روزي از روزهاي عمرش نرود ، مگر آنكه ، يك روز از عمرش را سپري سازد . پس ما ياران مرگ هستيم و جانهاي ما هدف تباه شدنها . چگونه به جاويد زيستن اميد بنديم و ، حال آنكه ، اين شب و روز بنايي برنياورند ، مگر آنكه ، بشتاب ويرانش كنند و هر جمع را پريشان سازند . ﴿١٨٢﴾