در پاسخ مردي كه از او خواسته بود اندرزش دهد ، چنين فرمود : همانند آن كس مباش كه بي آنكه كاري كرده باشد به آخرت اميد مي بندد و به آرزوي دراز خود توبه را به تاءخير مي افكند . گفتارش به گفتار زاهدان ماند و كردارش به كردار دنياپرستان . هر چه از دنيا بهره اش دهند ، سير نگردد و اگر بي بهره اش دارند ، قناعت نكند . نعمتي را كه به او ارزاني داشته اند ، سپاس نتواند گفت ، باز هم ، خواهان باز مانده آن است . ديگران را از زشتكاري منع مي كند و خود از كارهاي زشت باز نمي ايستد . از ديگران كارهايي را مي طلبد كه خود انجام نمي دهد . نيكان را دوست دارد ولي عمل نيكان ندارد . با گنهكاران دشمني مي ورزد و خود يكي از آنهاست . به سبب بسياري گناهانش از مرگ بيزار است ، ولي در انجام دادن كارهايي كه سبب بيزاري او از مرگ شده ، پاي مي فشرد . چون بيمار شود از كرده خود پشيمان شود و چون تندرستي خويش بازيابد به لهو و شادي روي نهد . اگر از بيماري بهبود يابد بر خود مي بالد و چون بيمار گردد نوميد مي شود . هرگاه بلايي به او رسد ، خدا را بزاري مي خواند و اگر به آسايشي رسد ، چون مغروران ، رخ برمي تابد . نفسش در پندارها بر او چيره شود و آنجا كه پاي يقين در ميان مي آيد بر نفس خود چيرگي نيابد . اگر ديگران گناهي كنند ، خردتر از گناه او ، بر آنان بيمناك شود و براي خود پاداشي بيش از عملش مي طلبد . اگر بي نياز شود ، سرمست و مغرور شود و اگر بينوا گردد ، نوميد و ناتوان در عمل كوتاه آيد و در خواستن مبالغت ورزد . اگر محنتي بر او عارض شود از جاده شريعت پاي بيرون نهد . سخنان عبرت آميز گويد و خود عبرت نگيرد . اندرز مي دهد و خود اندرز نپذيرد . در گفتار بر خود ببالد و به كردار از همه كمتر باشد . در آنچه ناپايدار است با ديگران رقابت كند و در آنچه پايدار است به مسامحت بگذرد . غنيمت در نظرش غرامت است و غرامت را غنيمت انگارد . از مرگ مي ترسد و پيش از آنكه فرصت از دست بشود ، به كار نيك نمي شتابد . گناه ديگران را بزرگ مي شمارد و بزرگتر از گناه آنان را ، اگر خود مرتكب شود ، خرد مي انگارد . طاعت و عبادت خود را بسيار مي شمارد ، هر چند ، اندك باشد و طاعت و عبادت ديگران را حقير مي انگارد ، هر چند ، بسيار باشد . بر مردم طعن مي زند و خويشتن را مي ستايد . در نزد او لذت جويي و لهو با توانگران دوست داشتني تر است از ذكر گفتن با فقيران . به زيان ديگران و سود خود داوري كند ولي به سود ديگران و زيان خود داوري نمي كند . ديگران را راه مي نمايد ولي خود را به گمراهي مي كشد . مي خواهد كه همگان فرمانبردار او باشند و حال آنكه ، خود همواره راه عصيان در پيش مي گيرد . مي خواهد كه حق او را بكمال ادا كنند و خود ، حق كسي را بكمال ادا نمي كند . از مردم مي ترسد ولي نه به خاطر خدا ولي از خدا در كارهاي بندگان او نمي ترسد . سيد رضي گويد : اگر در تمام اين كتاب جز اين سخن نمي بود ، پند سودمند و حكمت رسا و بصيرت ، صاحب بصر و عبرت نگرنده صاحب انديشه را كافي بود . ﴿١٤٢﴾