حکمت ها

حكمت : 118 وَ قَدْ تَبِعَ جِنَازَهً فَسَمِعَ رَجُلاً يَضْحَكُ ، فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلام : كَاءَنَّ الْمَوْتَ فِيهَا عَلَي غَيْرِنَا كُتِبَ وَ كَاءَنَّ الْحَقَّ فِيهَا عَلَي غَيْرِنَا وَجَبَ وَ كَاءَنَّ الَّذِي نَرَي مِنَ الْاءَمْوَاتِ سَفْرٌ عَمَّا قَلِيلٍ إِلَيْنَا رَاجِعُونَ ! نُبَوِّئُوهُمْ اءَجْدَاثَهُمْ وَ نَأْكُلُ تُرَاثَهُمْ كَاءَنَّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ ، نَسِينَا كُلَّ وَاعِظٍ وَ وَاعِظَهٍ وَ رُمِينَا بِكُلِّ جَائِحَهٍ ! طُوبَي لِمَنْ ذَلَّ فِي نَفْسِهِ ، وَ طَابَ كَسْبُهُ ، وَ صَلَحَتْ سَرِيرَتُهُ ، وَ حَسُنَتْ خَلِيقَتُهُ ، وَ اءَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ ، وَ اءَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ لِسَانِهِ ، وَ عَزَلَ عَنِ النَّاسِ شَرَّهُ ، وَ وَسِعَتْهُ السُّنَّهُ ، وَ لَمْ يُنْسَبْ إ لَي بِدْعَهِ . قال الرضي اءقُولُ : وَ مِنْ الناسِ مَنْ يَنْسُبُ هذا الْكَلامَ إ لي رَسُولِ اللّهِ ، ص وَ كَذلِكَ الَّذي قَبْلَهُ . ﴿١١٨﴾

از پي جنازه اي مي رفت ، مردي را ديد كه مي خنديد . امام " ع " به او فرمود : گويي كه مرگ بر ديگران مقرر شده ، نه بر ما و گويي حق بر غير ما واجب شده و گويي ، اين مردگان كه مي بينيم ، مسافراني هستند كه بزودي به نزد ما باز مي گردند آنها را در گورهايشان مي گذاريم و اموالشان را مي خوريم ، پنداري ، كه پس از آنها جاودانه خواهيم زيست . سپس ، هر اندرز دهنده اي را چه مرد و چه زن فراموش مي كنيم و خود را به دست هر بلا و آفت مي سپاريم . خوشا به حال كسي كه نفس را به فروتني وادارد ، و كسبش پاك و شايسته و نيتش پسنديده و خلق و خويش نيكو باشد . زيادي مالش را انفاق كند و سركشي زبانش را مهار نمايد و شرّ خود را از مردم دور دارد . و سنت بر او دشوار نيايد و به بدعت نسبتش ندهند . من مي گويم بعضي از اين سخن و سخن پيش از آن را به پيامبر " ص " نسبت داده اند . ﴿١١٨﴾