حكمت : 116 وَ قَدْ سُئِلَ ع : عَنْ قُرَيْشٍ فَقَالَ : اءَمَّا بَنُو مَخْزُومٍ فَرَيْحَانَهُ قُرَيْشٍ تُحِبُّ حَدِيثَ رِجَالِهِمْ وَ النِّكَاحَ فِي نِسَائِهِمْ وَ اءَمَّا بَنُو عَبْدِ شَمْسٍ فَاءَبْعَدُهَا رَاءْيا وَ اءَمْنَعُهَا لِمَا وَرَاءَ ظُهُورِهَا وَ اءَمَّا نَحْنُ فَاءَبْذَلُ لِمَا فِي اءَيْدِينَا ، وَ اءَسْمَحُ عِنْدَ الْمَوْتِ بِنُفُوسِنَا وَ هُمْ اءَكْثَرُ وَ اءَمْكَرُ وَ اءَنْكَرُ ، وَ نَحْنُ اءَفْصَحُ وَ اءَنْصَحُ وَ اءَصْبَحُ . ﴿١١٦﴾
درباره قريش از او پرسيدند ، فرمود : امّا بني مخزوم ، ريحان خوشبوي قريش اند گفتگو با مردانش و زناشويي با زنانش دوست داشتني است . بني عبد شمس ، به راءي ، از ديگران دورانديشترند . و در حمايت آنچه پشت سر خود دارند يعني مال و خاندان استوارترند . اما ما به آنچه در دست داريم ، بخشنده تريم و به هنگام مرگ ، به جان دادن ، سخاوتمندتريم . بني عبد شمس به شمار بيش اند و مكارتر و بدكردارترند ، ولي ما فصيحتريم و مردم را نيكخواهتريم و خوشرويتريم . ﴿١١٦﴾