نامه ها

و من كتاب له ع إ لَي الْمُنْذِرِ بْنِ الْجارُودِ الْعَبْدي ، وَ قَدْ كانَ اسْتَعْمَلَهُ عَلي بَعْضِ النَّواحِيفَخانَ الامانَهَ فِي بَعْضِ ما وَلاهُ مِنْ اءَعْمالِهِ : اءَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ صَلاَحَ اءَبِيكَ غَرَّنِي مِنْكَ ، وَ ظَنَنْتُ اءَنَّكَ تَتَّبِعُ هَدْيَهُ ، وَ تَسْلُكُ سَبِيلَهُ ، فَإِذَا اءَنْتَ فِيمَا رُقِّيَ إِلَيَّ عَنْكَ لاَ تَدَعُ لِهَوَاكَ انْقِيَادا ، وَ لاَ تُبْقِي لِآخِرَتِكَ عَتَادا ، تَعْمُرُ دُنْيَاكَ بِخَرَابِ آخِرَتِكَ ، وَ تَصِلُ عَشِيرَتَكَ بِقَطِيعَهِ دِينِكَ . وَلَئِنْ كَانَ مَا بَلَغَنِي عَنْكَ حَقّا لَجَمَلُ اءَهْلِكَ وَ شِسْعُ نَعْلِكَ خَيْرٌ مِنْكَ وَ مَنْ كَانَ بِصِفَتِكَ فَلَيْسَ بِاءَهْلٍ اءَنْ يُسَدَّ بِهِ ثَغْرٌ ، اءَوْ يُنْفَذَ بِهِ اءَمْرٌ ، اءَوْ يُعْلَي لَهُ قَدْرٌ ، اءَوْ يُشْرَكَ فِي اءَمَانَهٍ ، اءَوْ يُؤْمَنَ عَلَي خِيانَهٍ ، فَاءَقْبِلْ إِلَيَّ حِينَ يَصِلُ إِلَيْكَ كِتَابِي هَذَا إِنْ شَاءَ اللَّهُ . قال الرضي : وَ الْمُنْذِرُ هذا هُوَ الَّذِي قالَ فِيهِ اءَمِيرُ الْمؤ مِنِين ع : إ نَّهُ لَنَظَارُ فِي عِطْفَيْهِ ، مُخْتالْ فِي بُرْدَيْهِ ، تَفَالْ فِي شِراكَيْهِ . ﴿١﴾

اما بعد ، درستكاري پدرت مرا در انتصاب تو بفريفت و پنداشتم كه تو از روش او پيروي مي كني و به راه او مي روي . ولي ، آنسان ، كه به من خبر رسيده تو فرمانبرداري از نفس خود را فرو نمي هلي و براي آخرتت اندوخته اي نمي نهي و با ويران ساختن آخرتت مي خواهي دنيايت را آبادان سازي و به بهاي بريدن از دينت به عشيره خود مي پيوندي . اگر آنچه مرا خبر داده اند ، درست باشد ، پس اشتر قبيله ات و بند كفشت از تو بهتر توانند بود . كساني همانند تو هيچ مرزي را استوار نتوانند داشت و لايق آن نيستند كه بر رتبه و مقامشان افزوده شود يا در امانتي شريكشان سازند يا از خيانتشان در امان تواند بود . اين نامه من كه به تو رسيد بر فور به نزد من در حركت آي . ان شاء الله . شريف رضي گويد : اين منذر همان است كه اميرالمؤ منين درباره او فرمود از روي خودپسندي پيوسته به چپ و راست خود مي نگرد و در دو برد گرانبهاي خود مي خرامد و كفشهاي خود را فوت مي كند كه گرد از آنها بزدايد : ﴿١﴾