و من كتاب له ع إ لي عَبْدِ اللّهِ بْنِ الْعَبَاسِ ، وَ قَدْ تَقَدَّمَ ذِكْرُهُ بِخِلافِ هذِهِ الرَّوايَهِ : اءَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ الْعَبْدَ لَيَفْرَحُ بِالشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَكُنْ لِيَفُوتَهُ ، وَ يَحْزَنُ عَلَي الشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَهُ ، فَلاَ يَكُنْ اءَفْضَلَ مَا نِلْتَ فِي نَفْسِكَ مِنْ دُنْيَاكَ بُلُوغُ لَذَّهٍ اءَوْ شِفَاءُ غَيْظٍ ، وَ لَكِنْ إِطْفَاءُ بَاطِلٍ وَ إِحْيَاءُ حَقِّ ، وَ لْيَكُنْ سُرُورُكَ بِمَا قَدَّمْتَ ، وَ اءَسَفُكَ عَلَي مَا خَلَّفْتَ ، وَ هَمُّكَ فِيمَا بَعْدَ الْمَوْتِ . ﴿١﴾
اما بعد ، آدمي گاه به چيزي كه سرانجام نصيب او خواهد شد ، شادمان مي شود . و گاه بر چيزي كه مقدر نشده كه به او برسد ، غمگين مي گردد . پس نبايد بهترين چيزي كه در اين دنيا بدان نايل مي آيي ، رسيدن به لذتي يا فرو نشاندن كينه اي باشد ، بلكه بايد خاموش كردن باطلي بود يا زنده كردن حقي . بايد شادماني تو به سبب چيزهايي باشد كه پيشاپيش براي آخرتت فرستاده اي و اندوه و دريغ تو ، بر آنچه در اين دنيا به جاي مي گذاري . و بايد كه همه همّ تو منحصر به امور پس از مرگ باشد . ﴿١﴾