نامه ها

و من كتاب له ع إ لَي الاْ سْوَدِ بْنِ قُطْبَهَ صاحِبِ جُندِ حُلْوانَ : اءَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ الْوَالِيَ إِذَا اخْتَلَفَ هَوَاهُ مَنَعَهُ ذَلِكَ كَثِيرا مِنَ الْعَدْلِ ، فَلْيَكُنْ اءَمْرُ النَّاسِ عِنْدَكَ فِي الْحَقِّ سَوَاءً فَإِنَّهُ لَيْسَ فِي الْجَوْرِ عِوَضٌ مِنَ الْعَدْلِ ، فَاجْتَنِبْ مَا تُنْكِرُ اءَمْثَالَهُ وَ ابْتَذِلْ نَفْسَكَ فِيمَا افْتَرَضَ اللَّهُ عَلَيْكَ ، رَاجِيا ثَوَابَهُ ، وَ مُتَخَوِّفا عِقَابَهُ ، وَ اعْلَمْ اءَنَّ الدُّنْيَا دَارُ بَلِيَّهٍ لَمْ يَفْرُغْ صَاحِبُهَا فِيهَا قَطُّ سَاعَهً إِلا كَانَتْ فَرْغَتُهُ عَلَيْهِ حَسْرَهً يَوْمَ الْقِيَامَهِ وَ اءَنَّهُ لَنْ يُغْنِيَكَ عَنِ الْحَقِّ شَيْءٌ اءَبَدا ، وَ مِنَ الْحَقِّ عَلَيْكَ حِفْظُ نَفْسِكَ وَ الاِحْتِسَابُ عَلَي الرَّعِيَّهِ بِجُهْدِكَ ، فَإِنَّ الَّذِي يَصِلُ إِلَيْكَ مِنْ ذَلِكَ اءَفْضَلُ مِنَ الَّذِي يَصِلُ بِكَ ، وَالسَّلاَمُ . ﴿١﴾

اما بعد . هر گاه والي را نسبت به افراد رعيب ميل و هوا گونه گون باشد ، بسا از اجراي عدالت باز ماند . پس بايد كار مردم ، در حقي كه دارند ، در نزد تو يكسان باشد كه از ستم نتوان به عدالت رسيد و از هر چه همانند آن را ناروا مي شماري دوري گزين و خود را به كاري كه خدا بر تو واجب ساخته ، وادار نماي ، در حالي كه ، اميد پاداش او داري و از عقابش بيمناك هستي . و بدان ، كه دنيا سراي بلاهاست . كسي را در آن ، ساعتي آسودگي نيست ، جز آنكه آسودگيش سبب حسرت و دريغ او در قيامت گردد . هيچ چيز تو را از حق بي نياز نگرداند . و از آن حقها كه بر گردن توست يكي نگهداري نفس توست از كژتابيهايش و كوشش توست در كار رعيت به قدر توانت . زيرا آنچه از آنها نصيب تو مي شود بسي بيش از چيزي است كه از تو نصيب آنان گردد . والسلام . ﴿١﴾