نامه ها

و من كتاب له ع كَتَبَهُ إ لي اءَهْلِ الا مْصارِ يَقْتَصُّ فِيهِ ما جَري بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اءَهْلِ صِفَّينَ : وَ كَانَ بَدْءُ اءَمْرِنَا اءَنَّا الْتَقَيْنَا وَ الْقَوْمُ مِنْ اءَهْلِ الشَّامِ وَ الظَّاهِرُ اءَنَّ رَبَّنَا وَاحِدٌ ، وَ نَبِيَّنَا وَاحِدٌ وَ دَعْوَتَنَا فِي الْإِسْلاَمِ وَاحِدَهٌ ، وَ لاَ نَسْتَزِيدُ هُمْ فِي الْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَ التَّصْدِيقِ لِرَسُولِهِ وَ لاَ يَسْتَزِيدُونَنَا الْاءَمْرُ وَاحِدٌ إِلا مَا اخْتَلَفْنَا فِيهِ مِنْ دَمِ عُثْمَانَ وَ نَحْنُ مِنْهُ بَرَاءٌ . فَقُلْنَا : تَعَالَوْا نُدَاوِي مَا لاَ يُدْرَكُ الْيَوْمَ بِإِطْفَاءِ النَّائِرَهِ وَ تَسْكِينِ الْعَامَّهِ ، حَتَّي يَشْتَدَّ الْاءَمْرُ وَ يَسْتَجْمِعَ ، فَنَقْوَي عَلَي وَضْعِ الْحَقِّ مَوَاضِعَهُ ، فَقَالُوا : بَلْ نُدَاوِيهِ بِالْمُكَابَرَهِ ، فَاءَبَوْا حَتَّي جَنَحَتِ الْحَرْبُ وَ رَكَدَتْ وَ وَقَدَتْ نِيرَانُهَا وَ حَمِشَتْ فَلَمَّا ضَرَّسَتْنَا وَ إِيَّاهُمْ وَ وَضَعَتْ مَخَالِبَهَا فِينَا وَ فِيهِمْ ، اءَجَابُوا عِنْدَ ذَلِكَ إِلَي الَّذِي دَعَوْنَاهُمْ إِلَيْهِ ، فَاءَجَبْنَاهُمْ إِلَي مَا دَعَوْا وَ سَارَعْنَاهُمْ إِلَي مَا طَلَبُوا ، حَتَّي اسْتَبَانَتْ عَلَيْهِمُ الْحُجَّهُ وَ انْقَطَعَتْ مِنْهُمُ الْمَعْذِرَهُ ، فَمَنْ تَمَّ عَلَي ذَلِكَ مِنْهُمْ فَهُوَ الَّذِي اءَنْقَذَهُ اللَّهُ مِنَ الْهَلَكَهِ ، وَ مَنْ لَجَّ وَ تَمَادَي فَهُوَ الرَّاكِسُ الَّذِي رَانَ اللَّهُ عَلَي قَلْبِهِ ، وَ صَارَتْ دَائِرَهُ السَّوْءِ عَلَي رَاءْسِهِ . ﴿١﴾

ابتداي كار ما چنين بود كه با شاميان روبرو شديم . به ظاهر خداي ما يكي بود و پيامبرمان يكي بود و دعوت ما به اسلام يكسان بود . نه ما از آنها خواستيم كه بر ايمان خويش به خداوند و گواهي دادنشان به پيامبرش بيفزايند و نه آنها از ما مي خواستند . در همه چيز هم ، عقيده ما يكي بود جز در باب خون عثمان كه ميانمان اختلاف بود . آنها ما را بدان متهم مي كردند و ما از آن مبرّا بوديم . گفتيم بياييد تا بافرو كشتن آتش انتقام و آرام ساختن مردم ، كار را چاره كنيم كه چون لهيب آن بالا گيرد ، چاره اش نتوان نمود . تا كارها به سامان آيد و انتظام يابد و بتوانيم حق را به جايگاهش قرار دهيم . گفتند نه كه چاره كار را جز جنگ ندانيم . تا سرانجام جنگ در گرفت و قوت كرد و افروخته شد و شعله بر كشيد . چون مرگ دندانهاي خود در ما و ايشان فرو برد و چنگالهاي خود بر تن ما بيفشرد ، در اين حال ، به آنچه دعوتشان كرده بوديم ، گردن نهادند و ما نيز به آنچه دعوتمان كردند ، گردن نهاديم و در پذيرفتن خواستهاشان شتاب ورزيديم ، تا حجت بر آنان آشكار گرديد و راه عذرخواهي بسته آمد . هر كس از آنان كه بر اين سخن اقرار دارد ، خداوندش از هلاك برهاند و هر كه لجاج ورزد و در گمراهي خويش بماند ، پيمان شكني بيش نيست . خداوند بر دلش پرده افكنده و حوادث ناگوار به گرد سرش چرخ مي زند . ﴿١﴾