و من كتاب له ع إ لي طَلْحَهَ وَ اءلزُّبَيرِ ، " مَعَ عِمْرانَ بْنِ اءلْحُصَيْنِ اءلْخُزاعِيٍَّّ " ذَكَرَهُ اءَبُوجَعْفَرٍ اءلا سْكافِيٍُّّ فِي كِتابِ اءلْمَقاماتِ فِي مَناقِبِ اءَمِيرِاءل اءلْمُؤ مِنِينَ عَلَيهِ اءلسَّلامُ : اءَمَّا بَعْدُ ، فَقَدْ عَلِمْتُمَا وَ إِنْ كَتَمْتُمَا اءَنِّي لَمْ اءُرِدِ النَّاسَ حَتَّي اءَرَادُونِي ، وَ لَمْ اءُبَايِعْهُمْ حَتَّي بَايَعُونِي ، وَ إِنَّكُمَا مِمَّنْ اءَرَادَنِي وَ بَايَعَنِي ، وَ إِنَّ الْعَامَّهَ لَمْ تُبَايِعْنِي لِسُلْطَانٍ غاصِبٍ وَ لاَ لِعَرَضٍ حَاضِرٍ ، فَإِنْ كُنْتُمَا بَايَعْتُمَانِي طَائِعَيْنِ فَارْجِعَا وَ تُوبَا إِلَي اللَّهِ مِنْ قَرِيبٍ وَ إِنْ كُنْتُمَا بَايَعْتُمَانِي كَارِهَيْنِ فَقَدْ جَعَلْتُمَا لِي عَلَيْكُمَا السَّبِيلَ بِإِظْهَارِكُمَا الطَّاعَهَ وَ إِسْرَارِكُمَا الْمَعْصِيَهَ ، وَ لَعَمْرِي مَا كُنْتُمَا بِاءَحَقِّ الْمُهَاجِرِينَ بِالتَّقِيَّهِ وَ الْكِتْمَانِ ، وَ إِنَّ دَفْعَكُمَا هَذَا الْاءَمْرَ مِنْ قَبْلِ اءَنْ تَدْخُلاَ فِيهِ كَانَ اءَوْسَعَ عَلَيْكُمَا مِنْ خُرُوجِكُمَا مِنْهُ بَعْدَ إِقْرَارِكُمَا بِهِ . وَ قَدْ زَعَمْتُمَا اءَنِّي قَتَلْتُ عُثْمَانَ ، فَبَيْنِي وَ بَيْنَكُمَا مَنْ تَخَلَّفَ عَنِّي وَ عَنْكُمَا مِنْ اءَهْلِ الْمَدِينَهِ ، ثُمَّ يُلْزَمُ كُلُّ امْرِئٍ بِقَدْرِ مَا احْتَمَلَ ، فَارْجِعَا اءَيُّهَا الشَّيْخَانِ عَنْ رَاءْيِكُمَا ، فَإِنَّ الْآنَ اءَعْظَمَ اءَمْرِكُمَا الْعَارُ مِنْ قَبْلِ اءَنْ يَجْتَمِعَ الْعَارُ وَالنَّارُ ، وَالسَّلاَمُ ﴿١﴾
اما بعد . شما نيك مي دانيد ، هر چند كتمان مي كنيد ، كه من آهنگ مردم نكردم تا آنها آهنگ من كردند . من از آنها بيعت نخواستم تا آنها با من بيعت كردند . شما دو تن از كساني بوديد كه به سوي من آمديد و به من دست بيعت داديد . بيعت كردن مردم با من ، بدان سبب نبود كه مرا قدرتي است غالب يا مالي است مهيا . اگر شما از روي رضا با من بيعت كرده ايد از اين بيعت شكني باز گرديد و بر فور توبه كنيد و اگر به اكراه بيعت كرده ايد ، به سبب تظاهر به طاعت و در دل نهان داشتن معصيت ، راه بازخواست خود را بر من گشاده داشته ايد . به جان خودم سوگند ، كه شما از ديگر مهاجران به تقيه و كتمان سزاوارتر نبوده ايد . نپذيرفتن بيعت من ، پيش از آنكه داخل در بيعت شويد ، براي شما آسانتر بود از بيعت كردن و خارج شدن از آن . پنداريد كه من عثمان را كشته ام . ميان من و شما از اهل مدينه ، كساني هستند كه نه با من هستند و نه با شما . اينان قضاوت كنند تا هر كس هر اندازه در اين امر دخالت داشته بر گردنش آيد و از عهده آن برآيد . اي دو مرد سالخورده ، از اين راءي و نظر كه داريد ، بازگرديد كه اگر امروز چنين كنيد ، تنها عار گريبانگير شماست و اگر داوري به قيامت واگذاريد ، هم عار است و هم نار . والسلام . ﴿١﴾