نامه ها
نامه - 49
|
و من كتاب له ع إ لِي مُعاوِيَهَ اءَيْضا : اءَمَّا بَعْدُ ، فَإِنَّ الدُّنْيَا مَشْغَلَهٌ عَنْ غَيْرِهَا ، وَ لَمْ يُصِبْ صَاحِبُهَا مِنْهَا شَيْئا إِلا فَتَحَتْ لَهُ حِرْصا عَلَيْهَا ، وَ لَهَجا بِهَا ، وَ لَنْ يَسْتَغْنِيَ صَاحِبُهَا بِمَا نَالَ فِيهَا عَمَّا لَمْ يَبْلُغْهُ مِنْهَا ، وَ مِنْ وَرَاءِ ذَلِكَ فِرَاقُ مَا جَمَعَ ، وَ نَقْضُ مَا اءَبْرَمَ ! وَ لَوِ اعْتَبَرْتَ بِمَا مَضَي حَفِظْتَ مَا بَقِيَ ، وَالسَّلاَمُ . ﴿١﴾
اما بعد . دنيا آدمي را چنان به خود مشغول مي دارد ، كه از ديگر چيزها غافل مي گرداند . دنيا طلب از دنيا بهره اي نبرد ، جز آنكه ، آزمندي و شيفتگيش فزوني گيرد . و آنچه از دنيا به چنگش افتاده او را از آنچه هنوز به دستش نيفتاده ، بي نياز نكند . پس از آن جدايي است ، از آنچه گرد آورده يا شكستن و در هم ريختن آنچه محكم كرده و انتظام داده . اگر از آنچه گذشته است پند گيري ، باقي مانده را نگه تواني داشت . والسلام . ﴿١﴾ |
|
