نامه ها

و من كتاب له ع إ لي عَبْدُاللّهِ بْنِ عَبّاس عامِلِهِبِبَصْرَه : اءَمَّا بَعْدُ ، فَإِنِّي كُنْتُ اءَشْرَكْتُكَ فِي اءَمَانَتِي وَ جَعَلْتُكَ شِعَارِي وَ بِطَانَتِي وَ لَمْ يَكُنْ رَجُلٌ مِنْ اءَهْلِي اءَوْثَقَ مِنْكَ فِي نَفْسِي لِمُوَاسَاتِي وَ مُوَازَرَتِي وَ اءَدَاءِ الْاءَمَانَهِ إِلَيَّ ، فَلَمَّا رَاءَيْتَ الزَّمَانَ عَلَي ابْنِ عَمِّكَ قَدْ كَلِبَ وَ الْعَدُوَّ قَدْ حَرِبَ وَ اءَمَانَهَ النَّاسِ قَدْ خَزِيَتْ وَ هَذِهِ الْاءُمَّهَ قَدْ فَتَنَتْ وَ شَغَرَتْ ، قَلَبْتَ لاِبْنِ عَمِّكَ ظَهْرَ الْمِجَنِّ ، فَفَارَقْتَهُ مَعَ الْمُفَارِقِينَ وَ خَذَلْتَهُ مَعَ الْخَاذِلِينَ وَ خُنْتَهُ مَعَ الْخَائِنِينَ ، فَلاَ ابْنَ عَمِّكَ آسَيْتَ وَ لاَ الْاءَمَانَهَ اءَدَّيْتَ وَ كَاءَنَّكَ لَمْ تَكُنِ اللَّهَ تُرِيدُ بِجِهَادِكَ وَ كَاءَنَّكَ لَمْ تَكُنْ عَلَي بَيِّنَهٍ مِنْ رَبِّكَ وَ كَاءَنَّكَ إِنَّمَا كُنْتَ تَكِيدُ هَذِهِ الْاءُمَّهَ عَنْ دُنْيَاهُمْ وَ تَنْوِي غِرَّتَهُمْ عَنْ فَيْئِهِمْ . فَلَمَّا اءَمْكَنَتْكَ الشِّدَّهُ فِي خِيَانَهِ الْاءُمَّهِ اءَسْرَعْتَ الْكَرَّهَ وَ عَاجَلْتَ الْوَثْبَهَ وَ اخْتَطَفْتَ مَا قَدَرْتَ عَلَيْهِ مِنْ اءَمْوَالِهِمُ الْمَصُونَهِ لِاءَرَامِلِهِمْ وَ اءَيْتَامِهِمُ اخْتِطَافَ الذِّئْبِ الْاءَزَلِّ دَامِيَهَ الْمِعْزَي الْكَسِيرَهَ ، فَحَمَلْتَهُ إِلَي الْحِجَازِ رَحِيبَ الصَّدْرِ تَحْمِلُهُ غَيْرَ مُتَاءَثِّمٍ مِنْ اءَخْذِهِ ، كَاءَنَّكَ لاَ اءَبَا لِغَيْرِكَ حَدَرْتَ إِلَي اءَهْلِكَ تُرَاثَكَ مِنْ اءَبِيكَ وَ اءُمِّكَ ، فَسُبْحَانَ اللَّهِ ! اءَ مَا تُؤْمِنُ بِالْمَعَادِ ؟ اءَ وَ مَا تَخَافُ نِقَاشَ الْحِسَابِ ؟ اءَيُّهَا الْمَعْدُودُ كَانَ عِنْدَنَا مِنْ ذَوِي الْاءَلْبَابِ ، كَيْفَ تُسِيغُ شَرَابا وَ طَعَاما وَ اءَنْتَ تَعْلَمُ اءَنَّكَ تَأْكُلُ حَرَاما وَ تَشْرَبُ حَرَاما ؟ وَ تَبْتَاعُ الْإِمَاءَ وَ تَنْكِحُ انِّسَاءَ مِنْ مالِ الْيَتَامَي وَ الْمَسَاكِينِ وَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُجَاهِدِينَ الَّذِينَ اءَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ هَذِهِ الْاءَمْوَالَ وَ اءَحْرَزَ بِهِمْ هَذِهِ الْبِلاَدَ ! فَاتَّقِ اللَّهَ وَ ارْدُدْ إِلَي هَؤُلاَءِ الْقَوْمِ اءَمْوَالَهُمْ ، فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ ثُمَّ اءَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْكَ لَاءُعْذِرَنَّ إِلَي اللَّهِ فِيكَ وَ لَاءَضْرِبَنَّكَ بِسَيْفِي الَّذِي مَا ضَرَبْتُ بِهِ اءَحَدا إِلا دَخَلَ النَّارَ . وَ اللَّهِ لَوْ اءَنَّ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ فَعَلاَ مِثْلَ الَّذِي فَعَلْتَ مَا كَانَتْ لَهُمَا عِنْدِي هَوَادَهٌ وَ لاَ ظَفِرَا مِنِّي بِإِرَادَهٍ ، حَتَّي آخُذَ الْحَقَّ مِنْهُمَا وَ اءُزِيحَ الْبَاطِلَ عَنْ مَظْلَمَتِهِمَا . وَ اءُقْسِمُ بِاللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ : مَا يَسُرُّنِي اءَنَّ مَا اءَخَذْتَهُ مِنْ اءَمْوَالِهِمْ حَلاَلٌ لِي اءَتْرُكُهُ مِيرَاثا لِمَنْ بَعْدِي ، فَضَحِّ رُوَيْدا فَكَاءَنَّكَ قَدْ بَلَغْتَ الْمَدَي وَ دُفِنْتَ تَحْتَ الثَّرَي وَ عُرِضَتْ عَلَيْكَ اءَعْمَالُكَ بِالْمَحَلِّ الَّذِي يُنَادِي الظَّالِمُ فِيهِ بِالْحَسْرَهِ وَ يَتَمَنَّي الْمُضَيِّعُ فِيهِ الرَّجْعَهَ وَ لا تَ حِينَ مَن اصٍ . ﴿١﴾

اما بعد . تو را در امانت خود شريك كردم . و يار و همراز خود شمردم و هيچيك از افراد خاندان من در غمخواري و ياري و امانتداري در نزد من همانند تو نبود . چون ديدي كه روزگار بر پسر عمت " 37 " چهره دژم كرده و دشمن ، آهنگ جنگ نموده و امانت مردم تباهي گرفته و اين امت به تبهكاري دلير شده و پراكنده و بيسامان گرديده ، تو نيز با پسر عمت دگرگون شدي و با آنان كه از او رخ برتافته بودند ، رخ بر تافتي و چون ديگران او را فرو گذاشتي و با خيانتكاران همراءي و همراز شدي . نه پسر عمت را ياري كردي و نه امانتش را ادا نمودي . گويي در همه اين احوال ، مجاهدتت براي خدا نبوده و گويي براي شناخت طاعت خداوند حجت و دليلي نمي شناخته اي شايد هم مي خواسته اي كه بر اين مردم در دنيايشان حيله كني و به فريب از غنايمشان بهره مند گردي . چون فرصت به دست آوردي به مردم خيانت كردي و شتابان ، تاخت آوردي و برجستي و هر چه ميسرت بود از اموالي كه براي بيوه زنان و يتيمان نهاده بودند ، برگرفتي و بربودي ، آنسان ، كه گرگ تيز چنگ بز مجروح را مي ربايد . اموال مسلمانان را به حجاز بردي ، با دلي آسوده ، بي آنكه ، خود را در اين اختلاس گناهكار پنداري . واي بر تو ، چنان مي نمودي كه ميراث پدر و مادرت را به نزد آنها مي بري . سبحان الله ، آيا به قيامت ايمانت نيست ، آيا از روز حساب بيمي به دل راه نمي دهي . اي كسي كه در نزد من از خردمندان مي بودي ، چگونه آشاميدن و خوردن بر تو گواراست و ، حال آنكه ، آنچه مي خوري و مي آشامي از حرام است . كنيزان خواهي خريد و زنان خواهي گرفت ، آن هم از مال يتيمان و مسكينان و مؤ منان و مجاهداني كه خدا اين مالها را براي آنها قرار داده و بلاد اسلامي را به آنان محافظت نموده است . از خداي بترس و اموال اين قوم به آنان باز گردان كه اگر چنين نكني و خداوند مرا بر تو پيروزي دهد ، با تو كاري خواهم كرد كه در نزد خداوند عذر خواه من باشد . با اين شمشير ، كه هر كس را ضربتي زده ام به دوزخش فرستاده ام ، تو را نيز خواهم زد . به خدا سوگند ، اگر از حسن و حسين چنين عملي سر مي زد نه با ايشان مدارا و مصالحه مي نمودم و نه هيچ يك از خواهشهايشان را بر مي آوردم ، تا آنگاه كه حق را از ايشان بستانم و باطلي را كه از ستم ايشان پاگرفته است ، بزدايم . به خدا ، آن پروردگار جهانيان ، سوگند كه آنچه تو به حرام از اموال مسلمانان برده اي ، اگر به حلال به دست من مي رسيد ، دلم نمي خواست براي بازماندگانم به ميراث نهم . شتاب مكن ، گويي كه به پايان رسيده اي و در زير خاك مدفون شده اي و اعمالت را بر تو عرضه كرده اند و اكنون در جايي هستي كه ستمگر فرياد حسرت بر مي آورد و تباه كننده عمر ، آرزوي بازگشت به دنيا مي كند " و جاي گريز نيست " ﴿١﴾