خانه

نامه ها

نامه - 37
و من كتاب له ع إ لي مُعاوِيَهَ : فَسُبْحَانَ اللَّهِ مَا اءَشَدَّ لُزُومَكَ لِلْاءَهْوَاءَ الْمُبْتَدَعَهِ وَ الْحَيْرَهِ الْمُتَّبَعَهِ مَعَ تَضْيِيعِ الْحَقَائِقِ وَ اطِّرَاحِ الْوَثَائِقِ ، الَّتِي هِيَ لِلَّهِ طِلْبَهٌ وَ عَلَي عِبَادِهِ حُجَّهٌ ! فَاءَمَّا إِكْثَارُكَ الْحِجَاجَ فِي عُثْمَانَ وَ قَتَلَتِهِ ، فَإِنَّكَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَكَ وَ خَذَلْتَهُ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَهُ ، وَالسَّلاَمُ . ﴿١﴾
سبحان الله ! چه بسيار است پيروي تو از هواهاي بدعت آميز و چه سخت است گرفتار آمدنت به چنگ حيرت و سرگرداني . حقايق را ضايع مي گذاري و پيمانها را به دور مي افكني . حقايق و پيمانهايي كه خواسته خداوند است و حجت است بر بندگان او ، اما درباره عثمان و قاتلانش ، سخت به جدال برخاسته اي و فراوان سخن مي گويي . تو خود روزگاري به ياري عثمان برخاستي كه ياري كردنت به سود خودت بود و هنگامي از ياري كردن باز ايستادي و او را واگذاشتي كه اگر ياريش مي كردي به سود او بود . والسلام . ﴿١﴾
 
00:00
تکرار:
چند آيه:
سرعت:
زوم:
تنظیمات