و من كتاب له ع إ لي اءَخِيهِ عَقِيلِ بْنِ اءَبِي طالِبٍ فِي ذِكْرِ جَينشٍ اءَنفَذَهُ إِلي بَعْضِ اءلا عْداءِ وَهُوَ جَوابُ كِتابٍ كَتَبَهُ إ لَيْهِ عَقِيلْ : فَسَرَّحْتُ إِلَيْهِ جَيْشا كَثِيفا مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلَمَّا بَلَغَهُ ذَلِكَ شَمَّرَ هَارِبا وَ نَكَصَ نَادِما ، فَلَحِقُوهُ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ وَ قَدْ طَفَّلَتِ الشَّمْسُ لِلْإِيَابِ ، فَاقْتَتَلُوا شَيْئا كَلاَ وَ لا ، فَمَا كَانَ إِلا كَمَوْقِفِ سَاعَهٍ حَتَّي نَجَا جَرِيضا بَعْدَ مَا اءُخِذَ مِنْهُ بِالْمُخَنَّقِ وَ لَمْ يَبْقَ مِنْهُ غَيْرُ الرَّمَقِ ، فَلاَْيا بِلاَْيٍ مَا نَجَا . فَدَعْ عَنْكَ قُرَيْشا وَ تَرْكَاضَهُمْ فِي الضَّلاَلِ وَ تَجْوَالَهُمْ فِي الشِّقَاقِ وَ جِمَاحَهُمْ فِي التِّيهِ فَإِنَّهُمْ قَدْ اءَجْمَعُوا عَلَي حَرْبِي كَإِجْمَاعِهِمْ عَلَي حَرْبِ رَسُولِ اللَّهِ ص قَبْلِي فَجَزَتْ قُرَيْشا عَنِّي الْجَوَازِي ، فَقَدْ قَطَعُوا رَحِمِي وَ سَلَبُونِي سُلْطَانَ ابْنِ اءُمِّي . وَ اءَمَّا مَا سَاءَلْتَ عَنْهُ مِنْ رَاءْيِي فِي الْقِتَالِ ، فَإِنَّ رَاءْيِي قِتَالُ الْمُحِلِّينَ حَتَّي اءَلْقَي اللَّهَ ، لاَ يَزِيدُنِي كَثْرَهُ النَّاسِ حَوْلِي عِزَّهً وَ لاَ تَفَرُّقُهُمْ عَنِّي وَحْشَهً وَ لاَ تَحْسَبَنَّ ابْنَ اءَبِيكَ وَ لَوْ اءَسْلَمَهُ النَّاسُ مُتَضَرِّعا مُتَخَشِّعا وَ لاَ مُقِرّا لِلضَّيْمِ وَاهِنا وَ لاَ سَلِسَ الزِّمَامِ لِلْقَائِدِ وَ لاَ وَطِي ءَ الظَّهْرِ لِلرَّاكِبِ الْمُتَقَعِّدِ وَ لَكِنَّهُ كَمَا قَالَ اءَخُو بَنِي سَلِيمٍ : فَإِنْ تَسْاءَلِينِي كَيْفَ اءَنْتَ ؟ فَإِنَّنِي صَبُورٌ عَلَي رَيْبِ الزَّمَانِ صَلِيبُ يَعِزُّ عَلَيَّ اءَنْ تُرَي بِي كَآبَهٌ فَيَشْمَتَ عَادٍ اءَوْ يُسَاءَ حَبِيبُ ﴿١﴾
است سپاهي گران از مسلمانان به سوي او روانه كردم . چون خبر آن بشنيد ، دامن بر كمر زد و بگريخت و پشيمان از كرده خويش بازگرديد . سپاه من در راه به او رسيد . آفتاب نزديك به غروب بود ، با شتاب تمام جنگي كردند كه بيش از ساعتي به دراز نكشيد . و او كه سخت به تنگنا افتاده بود و رمقي بيش ، از او باقي نمانده بود ، با تاءسف ، رهايي يافت و شتابان روي بتافت . قريش را به حال خود گذار تا در گمراهي بتازد و در تفرقه و نفاق جولان دهد و در وادي سرگرداني به سركشي خويش ادامه دهد . آنان براي نبرد با من همدست شدند ، همانگونه كه پيش از اين در نبرد با رسول الله " صلي الله عليه و آله " همدست شده بودند . آن خداوندي كه كيفر گناهان را مي دهد ، قريش را كيفر دهد ، كه پيوند خويشاوندي مرا بريدند و حكومتي را كه از آن فرزند مادرم " 36 " بود ، از من بستدند . پرسيده بودي كه در پيكار با اين قوم چه راهي دارم ؟ به خدا سوگند با اين مردم پيمان شكن مي جنگم تا خدا را ديدار كنم . افزوني پيرامونيان بر عزّتم نيفزايد و پراكنده شدنشان به وحشتم نيفكند و مپندار كه فرزند پدرت ، هر چند مردم رهايش كنند ، در برابر دشمن تضرع و خشوع كند يا از ناتواني زير بار ستم رود يا زمام خود به دست ديگري دهد و يا به كس سواري دهد . بلكه او چنان است كه آن شاعر بني سليم گفته است : فان تساءليني كيف انت فانني صبور علي ريب الزمان صليب يهز عليّ ان تري بي كآبه فيشمت عاد اويساء حبيب " اگر از من بپرسي كه چگونه اي ؟ گويم در برابر سختي روزگار شكيبا و پايدارم ، بر من دشوار است كه اندوهناكم ببينند تا دشمن سرزنش كند و دوست غمگين گردد " ﴿١﴾