نامه ها

و من كتاب له ع إ ليْهِ اءَيْضَا : وَ كَيْفَ اءَنْتَ صانِعٌ إِذا تَكَشَّفَتْ عَنْكَ جَلابِيبُ ما اءَنْتَ فِيهِ مِنْ دُنْيا قَدْ تَبَهَّجَتْ بِزِينَتِها ، وَ خَدَعَتْ بِلَذَّتِها ، دَعَتْكَ فَاءَجَبْتَها ، وَ قادَتْكَ فَاتَّبَعْتَها ، وَ اءَمَرَتْكَ فَاءَطَعْتَها ، وَ إِنَّهُ يُوشِكُ اءَنْ يَقِفَكَ واقِفٌ عَلي ما لا يُنْجِيكَ مِنْهُ مُنْجٍ . فَاقْعَسْ عَنْ هَذا الْاءَمْرِ ، وَخُذْ اءُهْبَهَ الْحِسابِ ، وَ شَمِّرْ لِما قَدْ نَزَلَ بِكَ ، وَ لا تُمَكِّنِ الْغُواهَ مِنْ سَمْعِكَ ، وَ إِلاّ تَفْعَلْ اءُعْلِمْكَ ما اءَغْفَلْتَ مِنْ نَفْسِكَ فَإِنَّكَ مُتْرَفٌ قَدْ اءَخَذَ الشَّيْطانُ مِنْكَ مَاءْخَذَهُ ، وَ بَلَغَ فِيكَ اءَمَلَهُ ، وَ جَري مِنْكَ مَجْرَي الرُّوحِ وَالدَّمِ . وَ مَتي كُنْتُمْ يا مُعاوِيَهُ ساسَهَ الرَّعِيَّهِ ، وَ وُلاهَ اءَمْرِ الْاءُمَّهِ ، بِغَيْرِ قَدَمٍ سابِقٍ ، وَ لا شَرَفٍ باسِقٍ ؟ وَ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ لُزُومِ سَوابِقِ الشَّقاءِ ! وَ اءُحَذِّرُكَ اءَنْ تَكونَ مُتَمادِيا فِي غِرَّهِ الْاءُمْنِيِّهِ ، مُخْتَلِفَ الْعَلانِيَهِ وَالسَّرِيرَهِ . وَ قَدْ دَعَوْتَ إِلَي الْحَرْبِ فَدَعِ النّاسَ جانِبا وَاخْرُجْ إِلَيَّ ، وَ اءَعْفِ الْفَرِيقَيْنِ مِنَ الْقِتالِ لِيُعْلَمَ اءَيُّنَا الْمَرِينُ عَلي قَلْبِهِ وَالْمُغَطّي عَلَي بَصَرِهِ ، فَاءَنَا اءَبُو حَسَنٍ قاتِلُ جَدِّكَ وَ خالِكَ وَ اءَخِيكَ شَدْخا يَوْمَ بَدْرٍ ، وَ ذلِكَ السَّيْفُ مَعِي ، وَ بِذلِكَ الْقَلْبِ اءَلْقي عَدُوِّي ! مَا اسْتَبْدَلْتُ دِينا ، وَ لا اسْتَحْدَثْتُ نَبِيّا ، وَ إِنِّي لَعَلَي الْمِنْهاجِ الَّذِي تَرَكْتُمُوهُ طائِعِينَ ، وَ دَخَلْتُمْ فِيهِ مُكْرَهِينَ . وَ زَعَمْتَ اءَنَّكَ جِئتَ ثائِرا بعُثْمانَ ، وَ لَقَدْ عَلِمْتَ حَيْثُ وَقَعَ دَمُ عُثْمانَ فَاطْلُبْهُ مِنْ هُناكَ إِنْ كُنْتَ طالِبا ، فَكَاءَنِّي قَدْ رَاءَيْتُكَ تَضِجُّ مِنَ الْحَرْبِ إِذا عَضَّتْكَ ضَجِيجَ الْجِمالِ بِالْاءَثْقالِ ، وَ كَاءَنِّي بِجَماعَتِكَ تَدْعُونِي جَزَعا مِنَ الضَّرْبِ الْمُتَتابِعِ ، وَالْقَضاءِ الْواقِعِ ، وَ مَصارِعَ بَعْدَ مَصارِعَ إِلي كِتابِ اللَّهِ وَ هِيَ كافِرَهٌ جاحِدَهٌ ، اءَوْ مُبايِعَهٌ حائِدَهٌ . ﴿١﴾

چه مي كني اگر اين حجابهاي دنيوي ، كه خود را در آنها پوشيده اي ، به كناري روند ؟ دنيايي كه آرايه هايش به زيبايي جلوه گرند و خوشيها و لذتهايش فريبنده است . دنيا تو را به خود فراخواند و تو پاسخش دادي ، و تو را در پي خود كشيد و از پي او رفتي و فرمانت داد و اطاعتش كردي . چه بسا ، بناگاه ، كسي تو را از رفتن باز دارد ، به گونه اي كه هيچ سپري تو را از آسيب او نرهاند . پس عنان بكش و از تاختن باز ايست ، و براي روز حساب توشه اي برگير ، و براي رويارويي با حادثه اي كه در راه است ، دامن بر كمر زن ، و به سخن گمراهان گوش فرامده . و اگر نكني تو را از چيزي كه از آن غافل مانده اي ، مي آگاهانم . تو مردي هستي غرقه در ناز و نعمت . شيطانت به بند كشيده و آرزوي خويش در تو يافته است و اينك در سراسر وجود تو چون روح و خون در جريان است . اي معاويه ، از چه زمان شما زمامداران رعيّت و واليان امر امّت بوده ايد و حال آنكه ، نه در دين سابقه اي ديرين داريد و نه در شرف مقامي رفيع . پناه مي بريم به خدا از شقاوتي دامنگير . و تو را بر حذر مي دارم از اينكه ، همچنان ، مفتون آرزوهاي خويش باشي و نهانت چون آشكارت نباشد . مرا به جنگ فراخواندي . مردم را به يكسو نه ، خود به تن خويش به پيكار من آي . دو سپاه را از آن معاف دار تا همگان بدانند كه كداميك از ما قلبش را زنگ گناه تيره كرده است و پرده غفلت بر ديدگانش افتاده . من ابو الحسنم . كشنده نياي تو " 6 " و دايي تو " 7 " و برادر تو " 8 " در روز بدر سرشان شكافتم . اكنون همان شمشير با من است و با همان دل با دشمن روبرو مي شوم . نه دين ديگري برگزيده ام و نه پيامبري نو . بر همان راه و روشي هستم كه شما به اختيار تركش كرديد و به اكراه در آن داخل شديد . پنداشته اي كه براي خونخواهي عثمان آمده اي ، مي داني كه خون عثمان در كجا ريخته شده ، پس آن را از همانجا بطلب ، اگر به خونخواهي او آمده اي . گويي چنان است كه مي بينمت كه چون جنگ بر تو دندان فرو برد ، مي نالي آنسان ، كه شتران گرانبار از سنگيني بار خود مي نالند . و مي بينم كه سپاهيانت درگير و دار ضربتهاي پياپي و حوادث دردناك و سرنگون شدنها مي نالند و مرا به كتاب خدا مي خوانند ، حال آنكه ، مشتي كافرند و منكر يا بيعت كرده و بيعت شكسته . ﴿١﴾