نامه ها

و من كتاب له ع إ لي اءَهْلِ اَلْكُوفَهِ عِنْدَ مَسِيرِهِ مِنَ اءلْمَدِينَهٍ إ لَي اءلْبصْرهِ : مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِيِّ اءَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِلَي اءَهْلِ الْكُوفَهِ جَبْهَهِ الْاءَنْصَارِ وَ سَنَامِ الْعَرَبِ : اءَمَّا بَعْدُ ، فَإِنِّي اءُخْبِرُكُمْ عَنْ اءَمْرِ عُثْمَانَ حَتَّي يَكُونَ سَمْعُهُ كَعِيَانِهِ ، إِنَّ النَّاسَ طَعَنُوا عَلَيْهِ فَكُنْتُ رَجُلاً مِنَ الْمُهَاجِرِينَ اءُكْثِرُ اسْتِعْتَابَهُ وَ اءُقِلُّ عِتَابَهُ وَ كَانَ طَلْحَهُ وَ الزُّبَيْرُ اءَهْوَنُ سَيْرِهِمَا فِيهِ الْوَجِيفُ ، وَ اءَرْفَقُ حِدَائِهِمَا الْعَنِيفُ وَ كَانَ مِنْ عَائِشَهَ فِيهِ فَلْتَهُ غَضَبٍ ، فَأُتِيحَ لَهُ قَوْمٌ قَتَلُوهُ وَ بَايَعَنِي النَّاسُ غَيْرَ مُسْتَكْرَهِينَ وَ لاَ مُجْبَرِينَ ، بَلْ طَائِعِينَ مُخَيَّرِينَ . وَ اعْلَمُوا اءَنَّ دَارَ الْهِجْرَهِ قَدْ قَلَعَتْ بِاءَهْلِهَا وَ قَلَعُوا بِهَا ، وَ جَاشَتْ جَيْشَ الْمِرْجَلِ ، وَ قَامَتِ الْفِتْنَهُ عَلَي الْقُطْبِ ، فَاءَسْرِعُوا إِلَي اءَمِيرِكُمْ وَ بَادِرُوا جِهَادَ عَدُوِّكُمْ ، إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ . ﴿١﴾

از بنده خدا ، علي ، اميرالمؤ منين به مردم كوفه كه بزرگواران ياران و ارجمندان عرب اند . اما بعد . شما را از كار عثمان خبر مي دهم ، به گونه اي كه شنيدنش چون ديدن باشد مردم بر او خرده گرفتند و من كه مردي از مهاجران بودم ، همواره خشنودي او را مي خواستم و كمتر سرزنش مي كردم . ولي طلحه و زبير در باره او شيوه ديگر داشتند و آسانترين كارشان ، تاختن بر او بود و نرمترين رفتارشان ، رفتاري ناهموار بود . بناگاه ، عايشه بي تاءمل بر او خشم گرفت و مردمي بر او شوريدند و كشتندش . آنگاه مردم با من بيعت كردند نه از روي اكراه يا اجبار ، بل به رضا و اختيار . بدانيد كه سراي هجرت " مدينه " مردمش را از خود راند و مردم نيز از آنجا رفتند . ناگاه ، چون ديگي كه بر آتش باشد ، جوشيدن گرفت و فتنه سر برداشت . پس به سوي اميرتان بشتابيد و اگر خدا خواهد ، براي جهاد با دشمن ، به پيش تازيد . ﴿١﴾