بار خدايا از تو مي خواهم كه مرا در برابر قريش و يارانش ياري دهي كه پيوند خويشاوندي مرا بريده اند و كاسه مرا سرنگون كرده اند . گرد آمده اند تا با من ستيزه كنند و حقي را كه از آن من است و من از ديگران بدان سزاوارترم از من دريغ دارند . گفتند كه حق چيزي است كه مي تواني آن را بگيري و ديگران هم مي توانند تو را از گرفتن آن بازدارند . پس ، يا غمگنانه شكيبا باش يا از اندوه و حسرت بمير . در آن حال ، نگريستم ، ديدم كه مرا ياوري و مدافعي و مددكاري جز اهل بيتم نيست ، دريغم آمد كه آنها را طعمه مرگ سازم . پس در حالي كه ، خاشاك به ديده ام رفته بود ، چشم پوشي كردم و در حالي كه ، استخوان در گلويم شكسته بود ، آب دهن اندك اندك فرو بردم . صبر كردم و خشم خود فرو خوردم ، بر چيزي كه از حنظل تلختر بود و براي دل من از تيغ تيز دردآورتر . شريف رضي گويد : اين سخن در ضمن خطبه هاي پيشين آمده بود ولي به سبب اختلاف روايت بار ديگر آن را نقل كرديم . و از اين سخن " در ذكر كساني كه براي جنگ با او به بصره رفته بودند " بر كارگزاران من و خازنان بيت المال مسلمانان ، كه در دست من بود ، و بر مردم شهر كه همه در فرمان من و بر بيعت من مي بودند ، در آمدند و سبب تفرق و اختلاف آنان شدند و جمعيت هماهنگشان را به زيان من پراكنده ساختند . بر شيعيان من تاخت آوردند و گروهي را به حيلت كشتند و گروهي نيز شمشيرها كشيدند و دندانها به هم فشردند و پيكار كردند تا با ايمان صادق جان باختند و خدا را ديدار كردند . ﴿١﴾