ستايش باد خداوندي را كه شبم را به روز آورد و من نه مرده ام و نه بيمارم و نه رگهايم دچار اضطراب و آفتي است و نه به بدي كردارم مورد مؤ اخذتم . نه بي فرزندم نه از دين برگشته ام و نه منكر پروردگارم هستم و نه از ايمانم نگرانم و نه عقلم آشفته است و نه به عذاب امتهاي پيشين معذّبم . شب را به روز مي آورم ، در حالي كه ، بنده اي بي اختيارم و بر خود ستم كرده ام . تو تواني بر من حجت آوري و من نتوانم در برابر تو عذري آورم . نتوانم گرفت جز آنكه تو مرا عطا كني و نتوانم خويش را از بد نگه دارم مگر آنكه ، تو مرا نگه داري . بار خدايا ، پناه مي برم به تو ، از اينكه در عين بي نيازيت نيازمند و تهي دست مانم يا در عين راهنماييت گمراه گردم يا در عين توانمنديت بر من ستمي رود . يا در عين آنكه همه كارها به دست توست ، خوار و بي ارج گردم . بار خدايا ، جان مرا نخستين نعمت گرانبهايي قرار ده كه از نعمتهاي گرانبهاي من مي ستاني و نخستين وديعه اي از ودايع خود كه از من بازپس مي گيري . بارخدايا ، به تو پناه مي بريم از اينكه بخواهيم از سخن تو سر بر تابيم ، يا كيش تو را وانهيم و به كيش ديگر گراييم ، يا خواهشهاي نفساني پيش از فرا رسيدن هدايتي كه از سوي تو آمده بر ما چيره گردد . ﴿١﴾