خطبه ها

و من كلام له ع وَ قَدْ سَاءَلَهُ ذِعْلِبُ الْيَمَانِيُّ فَقَالَ : هَلْ رَاءَيْتَرَبَّكَ يَا اءَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ؟ فَقَالَع : اءَ فَاءَعْبُدُ مَا لاَ اءَرَي ؟ فَقَالَ : وَ كَيْفَ تَرَاهُ ؟ قَالَ ع : لاَ تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَهِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ ، قَرِيبٌ مِنَ الْاءَشْيَاءِ غَيْرَ مُلاَبِسٍ ، بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ ، مُتَكَلِّمٌ لاَ بِرَوِيَّهٍ ، مَرِيدٌ لاَ بِهِمَّهٍ ، صَانِعٌ لاَ بِجَارِحَهٍ ، لَطِيفٌ لاَ يُوصَفُ بِالْخَفَاءِ ، كَبِيرٌ لاَ يُوصَفُ بِالْجَفَاءِ ، بَصِيرٌ لاَ يُوصَفُ بِالْحَاسَّهِ ، رَحِيمٌ لاَ يُوصَفُ بِالرِّقَّهِ ، تَعْنُو الْوُجُوهُ لِعَظَمَتِهِ وَ تَجِبُ الْقُلُوبُ مِنْ مَخَافَتِهِ . ﴿١﴾

آيا چيزي را كه نبينم ، مي پرستم پرسيد كه چگونه او را مي بيني ؟ علي " ع " فرمود : چشمها او را به عيان نتوانند ديد ، ولي ، دلها به ايمان حقيقي دركش كنند . به هر چيز نزديك است نه آنسان ، كه به آن چسبيده باشد . از هر چيز دور است ، نه آنسان ، كه از آن جدا باشد . گوياست نه به نيروي تفكر و انديشه . اراده كننده است ، بدون قصد و عزيمت . آفريننده است نه به وسيله اعضا . لطيف است و ناپيدا نيست ، بزرگ است و ستمكار نيست . بيناست ، نه به حواس . مهربان است ولي نتوان گفت نازك دل است . در برابر عظمتش چهره ها خوار و فروتن اند و از مهابتش دلها مضطرب و نگران . ﴿١﴾