خطبه ها

و من كلام له ع لِبَعْضِ اءَصْحابِهِ وَ قَدْ سَاءَلَهُ كَيْفَ دَفَعكُمْ قَوْمُكُمْ عَنْ هذَا الْمَقامِ وَ اءَنْتُمْ اءَحَقُبِهِ ؟ فَقالَ عَلَيْهِ السَّلامُ : يَا اءَخَا بَنِي اءَسَدٍ ، إِنَّكَ لَقَلِقُ الْوَضِينِ ، تُرْسِلُ فِي غَيْرِ سَدَدٍ وَ لَكَ بَعْدُ ذِمَامَهُ الصِّهْرِ وَ حَقُّ الْمَسْاءَلَهِ وَ قَدِ اسْتَعْلَمْتَ فَاعْلَمْ . اءَمَّا الاِسْتِبْدَادُ عَلَيْنَا بِهَذَا الْمَقَامِ وَ نَحْنُ الْاءَعْلَوْنَ نَسَبا وَ الْاءَشَدُّونَ بِالرَّسُولِ صَلّي اللّهُ عَلَيهِ وَ آلِه نَوْطا فَإِنَّهَا كَانَتْ اءَثَرَهً شَحَّتْ عَلَيْهَا نُفُوسُ قَوْمٍ وَ سَخَتْ عَنْهَا نُفُوسُ آخَرِينَ وَ الْحَكَمُ اللَّهُ وَ الْمَعْوَدُ إِلَيْهِ الْقِيَامَهِ . وَ دَعْ عَنْكَ نَهْبا صِيحَ فِي حَجَرَاتِهِ وَ لَكِنْ حَدِيثا مَا حَدِيثُ الرَّوَاحِلَ وَ هَلُمَّ الْخَطْبَ فِي ابْنِ اءَبِي سُفْيَانَ ، فَلَقَدْ اءَضْحَكَنِي الدَّهْرُ بَعْدَ إِبْكَائِهِ وَ لاَ غَرْوَ وَ اللَّهِ فَيَا لَهُ خَطْبا يَسْتَفْرِغُ الْعَجَبَ وَ يُكْثِرُ الْاءَوَدَ ، حَاوَلَ الْقَوْمُ إِطْفَاءَ نُورِ اللَّهِ مِنْ مِصْبَاحِهِ ، وَ سَدَّ فَوَّارِهِ مِنْ يَنْبُوعِهِ ، وَ جَدَحُوا بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ شِرْبا وَ بِيئا ، فَإِنْ تَرْتَفِعْ عَنَّا وَ عَنْهُمْ مِحَنُ الْبَلْوَي اءَحْمِلْهُمْ مِنَ الْحَقِّ عَلَي مَحْضِهِ ، وَ إِنْ تَكُنِ الْاءُخْرَي " فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَر اتٍ ، إِنَّ اللّ هَ عَلِيمٌ بِم ا يَصْنَعُونَ " ﴿١﴾

اي برادر اسدي " 46 " بر مركبي سوار شده اي كه تنگش سست است و لغزان و ، زمام آن رها كرده اي كه به هرجاي كه خواهد برود . ولي تو را حق خويشاوندي " 47 " و پرسيدن است . مي خواهي از حقيقتي آگاه شوي ، پس بدان ، كه آن زورگويي و خودكامگي كه در امر خلافت با ما نمودند در حالي كه ما به نسب برتر از آنها بوديم و با رسول الله " ص " پيوند استوارتري داشتيم بدان سبب بود ، كه امر خلافت مقامي رغبت افزاست . گروهي سخت بدان آزمند شدند و گروهي سخاوت ورزيدند و از آن چشم پوشيدند . داوري با خداست و جاي داوري ، بازگشتنگاه قيامت است . " و دع عنك نهبا صيح في حجراته " 48 " آن غنيمتها را كه گردش هياهو و جنجال است رها كن " و از ماجراي بزرگ پسر ابوسفيان ياد كن . روزگار مرا به خنده آورد ، پس از آنكه ، گريانم كرده بود . به خدا سوگند ، جاي شگفتي نيست كه بزرگي حادثه جايي براي شگفت زدگي باقي نگذارد و كژروي و ناراستي را افزون سازد . آن قوم خواستند كه نور خدا را در چراغش خاموش سازند و آب را از سرچشمه اش كه چون فواره مي جوشيد قطع كنند . و آبي را كه ميان من و ايشان جاري بود ، به وبا بياميزند و فتنه برپا كنند اگر اين آزمايش محنت افزاي از ميان ما برداشته شود ، آنان را به راهي مي برم كه حقيقت محض باشد ولي اگر كار بر منوال ديگر باشد ، " نبايد كه جان تو به خاطر آنها دچار اندوه شود زيرا خدا به كارهايي كه مي كنند آگاه است " 49 " ﴿١﴾