محمد " صلي اللّه عليه و آله " را هنگامي به رسالت فرستاد ، كه پيامبري نبود و مردم سالها مي گذشت كه به خواب غفلت بودند و ستون ايمان شكسته شده بود . او به رسالت مبعوث شد و آنچه را كه در نزد آنان بود يعني كتابهاي آسماني پيشين را تصديق كرد و خود نوري آورد كه مقتداي همگان شد . و آن نور قرآن بود . از قرآن بخواهيد ، كه برايتان سخن گويد و قرآن هيچگاه سخن نگويد ولي من شما را از آن خبر مي دهم . بدانيد ، كه در قرآن است علم آينده و حديث گذشته و داروي درد شما و نظام زندگي شما . از اين خطبه : در آن هنگام نه خيمه اي مي ماند و نه خانه اي ، جز آنكه ستمكارانش پر از اندوه و كينه كنند . در آن زمان ، نه در آسمان كسي عذرتان را پذيرا آيد و نه در زمين كسي به ياريتان برخيزد . زيرا كسي را به فرمانروايي برگزيده ايد كه اهليّت آن را نداشته است و او را در جايي نشانده ايد كه جاي او نبوده است . زودا ، كه خدا از ستمكار انتقام كشد خوردني را به خوردني و نوشيدني را به نوشيدني . با طعامي تلخ ، چون حنظل و آبي تلخ و زهرآگين ، چون " صبر " لباسي در بر آنان كه جامه زيرين آن وحشت باشد و جامه رويينش شمشير ، زيرا ، آنان مركبهاي خطا و ستوران باركش گناهان اند . سوگند مي خورم و سوگند مي خورم ، كه بني اميه ، پس از من ، خلافت را رها كنند چون خلط سينه اي كه به دور افكنند . و تا شب و روز از پي هم مي آيند نه هرگز مزه آن بچشند و نه طعمش را دريابند . ﴿١﴾