خانه

خطبه ها

كلام - 142
و من كلام له ع وَ لَيْسَ لِواضِعِ الْمَعْرُوفِ فِي غَيْرِ حَقِّهِ وَ عِنْدَ غَيْرِ اءَهْلِهِ مِنَ الْحَظِّ فِيما اءَتَي إِلا مَحْمَدَهُ اللِّئامِ ، وَ ثَناءُ الْاءَشْرارِ ، وَ مَقالَهُ الْجُهّالَ ، مادامَ مُنْعِما عَلَيْهِمْ ، ما اءَجْوَدَ يَدَهُ وَ هُوَ عَنْ ذاتِ اللَّهِ بِخَيْلٌ . فَمَنْ آتاهُ اللَّهُ مالاً فَلْيَصِلْ بِهِ الْقَرابَهَ ، وَ لْيُحْسِنْ مِنْهُ الضِّيافَهَ ، وَ لْيَفُكَّ بِهِ الْاءَسِيرَ وَ الْعانِيَ ، وَ لْيُعْطِ مِنْهُ الْفَقِيرَ وَ الْغارِمَ ، وَ لْيَصْبِرْ نَفْسَهُ عَلَي الْحُقُوقِ وَ النَّوائِبِ ابْتِغاءَ الثَّوابِ ، فَإِنَّ فَوْزا بِهَذِهِ الْخِصالِ شَرَفُ مَكارِمِ الدُّنْيا ، وَ دَرْكُ فَضائِلِ الْآخِرَهِ إِنْ شاءَ اللَّهُ . ﴿١﴾
كسي كه نه بجا و نه بحق ، به كسي كه سزاوار احسان نيست ، احسان كند ، جز ستايش مشتي فرومايه و ثناي جماعت اشرار و نادانان بهره اي نخواهد برد . آن هم تا زماني كه ، احسانش در حق ايشان بر دوام باشد . براستي چه دستي بخشنده دارد ولي از انفاق در راه خدا بخل مي ورزد . كسي كه خدا به او مال و خواسته اي ارزاني داشته ، بايد كه به خويشاوندان برساند و مهمانيهاي نيكو دهد و اسيران و گرفتاران را از بند برهاند و به فقيران و وامداران چيزي عطا كند . و تا ثوابي حاصل كند ، خود شكيبايي ورزد و حقوقي را كه به گردن دارد ، ادا نمايد و با سختيها بسازد . دست يافتن به اين خصلتها ، در دنيا سبب شرف و بزرگي و درك فضايل آخرت شود . " اگر خدا بخواهد " ﴿١﴾
 
00:00
تکرار:
چند آيه:
سرعت:
زوم:
تنظیمات