شايسته است ، آنان كه مرتكب گناه نشده اند و از معصيت در امان مانده اند ، به گناهكاران و عاصيان رحمت آورند . و همواره به درگاه خداوندي سپاس گزارند تا سپاس خداوندي ، آنان را از عيبجويي گناهكاران باز دارد . پس چگونه است حال غيبت كننده اي كه زبان به غيبت برادر خود مي گشايد و او را به سبب گرفتار شدنش در چنگ گناه سرزنش مي كند . آيا به ياد ندارد كه خداوند گناهان او را مستور داشته ، آن هم گناهاني ، كه از گناهان كسي كه زبان به غيبتش گشاده ، بسي بزرگتر بوده است . و چگونه او را به گناهي نكوهش مي كند كه خود نيز همانند آن را مرتكب مي شود . و اگر آن گناه را ، عينا ، مرتكب نشده ، خداوند را در مواردي كه از آن گناه عظيمتر بوده است ، نافرماني كرده است . به خدا سوگند ، اگر گناه بزرگي مرتكب نشده ولي نافرماني كوچكي از او سر زده است ، جراءت او در عيبجويي و غيبت مردمان گناهي بزرگتر است . اي بنده خدا ، به عيبجويي گناهكار مشتاب ، شايد خداوند او را آمرزيده باشد و از خردك گناهي هم كه كرده اي ، ايمن منشين ، بسا كه تو را بدان عذاب كنند . هر كس از شما كه به عيب ديگري آگاه است ، بايد از عيبجويي باز ايستد . زيرا مي داند كه خود را نيز چنان عيبي هست . بايد به سبب عيبي كه ديگران بدان مبتلا هستند و او از آن در امان مانده است ، خدا را شكر گويد و اين شكرگزاري او را از نكوهش ديگران به خود مشغول دارد . ﴿١﴾