اي ابوذر ، تو براي خدا خشمگين شدي ، پس ، اميد در كسي بند كه براي او خشمگين شده اي . اينان به خاطر دنياشان از تو ترسيده اند و تو به خاطر دينت از آنان ترسيده اي . اينك ، آنچه را كه به خاطر آن از تو ترسيده اند به ايشان واگذار و آنچه را كه به سبب آن از ايشان ترسيده اي برگير و رو به گريز نه . اينان چقدر نيازمند چيزي هستند كه تو آنها را از آن منع مي كردي و تو چه بي نيازي از آنچه تو را از آن منع كرده اند . فردا خواهي دانست كه چه كسي سود برده و چه كسي فراوان رشك مي برد . اگر درهاي آسمان و زمين را به روي بنده اي از بندگان خدا بربندند و آن بنده خدا ترس باشد ، خداوند برايش راهي خواهد گشود . پس ، جز حق تو را مونسي نباشد و چيزي جز باطل تو را به وحشت نيفكند . اگر دنيايشان را مي پذيرفتي ، تو را دوست مي گرفتند و اگر از دنيا چيزي بر مي گرفتي تو را در امان مي داشتند . ﴿١﴾